Maandag 9 november.

Vandaag niet heel veel te vertellen. We zijn lui. lezen wat, zwemmen wat. Dat gaat prima met mijn rug...in het water voel ik niks, maar verder is het nog knap waardeloos. Ik vermoed dat lange wandelingen er voorlopig niet in zitten. Baal ik van.

We koken een simpele pasta. Waar zou ik zijn zonder al die blikken tonijn op olie in de bus. Een kleine super hier verderop verkoopt weinig, maar wel brood en wijn, dus we komen de dag wel door. Morgen gaan we weer en route.

Dinsdag 10 november.

Vanochtend vertrokken van de piepkleine, maar hele fijne camping. Turkse maatstaven dat wel, dat betekent een schimmelige douche, geheel verroeste wasmachines. Maar hoe dan ook, alles functioneerde en daar gaat het om. We gaan rijden richting Antalya en hopen dat het daarna, richting Kemer wat mooier gaat worden. We werden onderweg al snel omgeleid. Waarom? We snapten er niks van. Hoe dichter we bij Antalya kwamen hoe vaster het verkeer stond. Wat blijkt...het is vandaag hier Wereld-klimaattop. Dus heel erg veel hoogwaardigheidsbekleders uit de hele wereld worden hier vandaag verwacht. Het leek alsof alle politiecorpsen uit heel Turkije waren uitgerukt. Overal reed politie, of zaten politiemensen in de bosjes, in het riet...om ook vanaf die kant te kijken of er geen gevaar aan kwam. Heel veel zwarte geblindeerde busjes.
Veel Maybach busjes ( volgens Ron zijn die onbetaalbaar, de prijs begint bij 300.000) Kortom alles uit de kast getrokken voor een veilige aankomst van veel wereldleiders. Maar wij het voetvolk hebben daardoor bijna 4 uur in de file gestaan, alles moest over één baan..
Uiteindelijk reden we Antalya uit en hadden erge honger en een lege koelkast. Het landschap wordt hier weer mooier, bergachtiger. We eten ergens wat, spotgoedkoop en erg lekker, zoeken een camperplek...vrijstaan wordt overigens weinig toegestaan in dit gedeelte. Zal misschien zijn omdat we in een beschermd natuurpark zitten, 'Milli Parki Beydaglan'. We staan nu op een raar soort campingachtig iets van de gemeente. Mag hier geen alcohol genuttigd worden buiten en we staan vlak langs de snelweg. We doen het er mee. De koelkast is weer vol. Ik kan tot nog niet overmatig enthousiast zijn van dit stukje Turkije. Hoop dat ik mijn mening kan herzien binnenkort. Morgen, als het lukt met mijn hernia-achtige klachten gaan we een Atlas Obscuraplekje bekijken.

Geen foto's gemaakt vandaag, wel een kort filmpje.

Slaapplek vannacht.

Woensdag 11 november.

Vanochtend gereden naar 'de eeuwig brandende berg', dat is richting Cirali. Deze berg brandt al 2500 jaar, niet omdat het vulkanisch is, maar er verzamelen zich allerlei gassen tussen de spleten in de rotsten waardoor het vuur altijd brandt. Ook als het uitgaat na wind of regen, gaat het toch weer branden. Een heel bijzonder chemisch proces speelt zich hier af, te ingewikkeld om uit te leggen. Yanartas heet het hier.
Helaas kon ik niet mee, teveel pijn en ook niks willen forceren. Ron gaat alleen, het is een flinke klim naar boven.

Daar gaat tie..

Het is een bijzonder schouwspel en je begrijpt dat hier op deze plek veel mythes zijn ontstaan van ondergrondse vuurspuwende draken en zo. Ron komt bezweet weer naar beneden, het is warm daarboven.
We rijden naar het dorp Cirali en zijn aangenaam verrast. Ook toeristisch, maar een heel ander soort toerisme dan aan de kust tussen Alanya en Anatalya. Een soort groen, hippie-achtig oord met veel rugzaktoeristen en leuke restaurants. We hebben ons tegoed gedaan ergens aan een heerlijke visschotel.

We gaan weer rijden, op zoek naar een plek voor de nacht. Die vinden we...weer een prachtige plek.

We staan nog maar net en er komt een Nederlandse buscamper aanrijden, ze gaan achter ons staan. Gelijk ervaringen uitwisselen natuurlijk. Zij doen een beetje onze route, maar dan andersom. Leuk om weer eens in je eigen taal te babbelen. Ook zo leuk dat alle mensen met een camper hun eigen verhaal hebben. Zo was deze man een paar jaar geleden al opgegeven, had niet lang meer te leven, uitzaaiingen door zijn hele lijf. Hij leeft nog steeds, is actief, geniet van zijn busje en noemt zichzelf een medisch wonder. Leuk tòch..

Mijn eigen medische wonder, mankeert nooit wat...even afkloppen.

Donderdag 12 november.

Dit was echt een bijzonder leuk plekje. Er kwamen nog meer campers bij, ook een groepje muziekmakende en BBQende locals. Leuk sfeertje. Eigenlijk perfect om een paar dagen te blijven. Koude douche aanwezig, klein dorpje met leuk restaurant, supermarkt....maar wij willen verder.

We gaan rijden richting Demre. Myra, een antieke oude stad willen we daar bezoeken. De stad is Grieks, maar ook Lycisch...een beschaving die hier eeuwen terug de overhand had in dit gedeelte van Turkije.

Mijn harige cultuursnuiver..

Ik ben zo blij...het lijkt er op dat mijn vermeende hernia niet doorzet, dus redelijk pijnvrij deze wandeling gedaan.

Het is heel erg rustig hier. Zal met het seizoen te maken hebben. Vergeet ik helemaal te vertellen dat hier uit het oude Myra ook onze eigen Sinterklaas vandaan komt. We gaan rijden richting Kas, dat is een stadje aan zee, met toerisme, maar zonder hoogbouw en een azuurblauwe zee. Geen wildkampeerplekken dus nemen we een camping. Een luxe, voor Turkse begrippen. We zwemmen, Ron snorkelt, en Wally jaagt de katten hier de stuipen op het lijf.

We brengen de avond door met ieder zijn eigen ding. Ik kijk een Nederlandse serie, die Ron niet trok. Ron kijkt live naar de kabinetscrisis in Nederland en vindt het spannender dan menig voetbalwedstrijd.

Veel Russen hier op de camping en ook in Kas zijn bijvoorbeeld de menukaarten in het Russisch. We horen hier op de camping voornamelijk Russisch spreken, ook door sommige personeelsleden.

Vrijdag 13 november.

We gaan te voet Kas verkennen en dat is leuk. Rustig momenteel, maar met leuke kleine winkels, en dito restaurantjes. Een kleurrijk geheel hier. We slenteren wat rond en verbazen ons dat hier geen vrouw met hoofdoek te zien is. 

We maken een foute keuze qua restaurant, dat is jammer, maar helaas. 

Lopen terug naar de camping, ploffen neer...en Ron gaat een tukkie doen, ik ga eerst lezen en wurm me daarna in mijn badpak om zo te gaan zwemmen.

Hij kan zich niet gedragen met een camera voor z'n neus..

Er lopen 3 hele leuke hondjes hier los op de camping. Zijn van de eigenaar. 2 Tibetaanse terrier reutjes en één teefje en zij is dol op ons en op Wally. Zou haar zo mee naar huis willen nemen. Ron zegt dat ik dan maar alleen verder moet, dus laat ik het maar...

Zondag 15 november.

Gisteren niks kunnen schrijven of plaatsen. Geen internet op de plek waar we overnacht hebben. We zijn in de ochtend vertrokken van de camping en rijden naar Olüdeniz. Plaatjes van gezien om te watertanden. Turquoise blauwe zee, parelwitte stranden. Wat we eigenlijk wel weten, maar even negeerde is dat deze kant van Turkije behoorlijk commercieel is, dat betekent dat je niet zomaar het strand op mag zonder te betalen, en al helemaal niet met een hond en dat het hier ook weer vergeven is van de resorts, weliswaar smaakvolle, dat wel. Maar verder hebben we hier niets te zoeken. We doen boodschappen en gaan een plekje zoeken om te koken en te slapen. Na wel 4x een p4n plekjes te hebben bezocht wat het dan weer net niet is, verzinnen we zelf een plek via google maps, en die is prachtig.

Vanochtend, kon ik weer niet staan en lopen van de pijn. Kan wel huilen. Behalve zitten en liggen is het hopeloos. Ik prop me vol met paracetamol om de scherpe kantjes er vanaf te halen. Het is 2 dagen goed gegaan, misschien toch weer te overmoedig geweest.

We gaan rijden naar Dalyan, dat ligt langs een rivier waar je in de rotsen ook weer mooie uitgehouwde kerken en tempels kunt zien. Ik blijf in de bus en Ron gaat met Wally lopen.

Kaunos heet het hier.

Het hele gebied hier is beschermd omwille van de grote schildpadkolonies die hier leven.
Tja en dan weten we niet zo goed wat we moeten, ik kan niet lopen...dus het beste is om ergens een mooie plek te gaan zoeken. Erg jammer, want Dalyan leek me erg leuk. De zon schijnt het is heerlijk weer en lezen kan ik wel. We dachten onderweg wel ergens boodschappen te gaan doen, of ergens wat te gaan eten...maar dat komt er niet van. Geen enkele plek voldoet weer aan onze eisen, die steeds hoger worden, maar uiteindelijk een schitterende plek gevonden. Was wel weer een tricky weg er naar toe, maar het uitzicht is ongelooflijk.

We staan nog maar net of er komt een Turks echtpaar aanrijden om hier ook te lunchen. Kregen gelijk een zak vol met mandarijnen, citroenen en granaatappels aangeboden, zo lief...

Koycegiz Gölü heet dit meer.

Zie je ons daar staan? We worden steeds verwender hier in Turkije, vinden het niet gauw meer goed, maar deze komt in de ranglijst..

We moeten echt onze noodvoorraad aanbreken. Potten met bonen, blik met gemengde groente en een stuk worst en wat tomatenpuree. Wij noemen dit altijd een cowboymaaltijd. Simpel doch voedzaam..

We hebben een mee-eter..

We hebben gisterenavond eens zitten bekijken op de kaart wat we nog willen zien in Turkije...nou weet ik dat er honderden dingen zijn die we nog niet gezien hebben, maar dat geeft mij altijd te veel onrust. Je kan nou eenmaal niet alles zien, en daarbij moet je ook uitkijken dat er geen verzadiging optreedt, of erger, dat je het zat wordt...dus hebben we nog wat dingen omsingeld die we willen zien, en daarna tuffen we langzaam naar Griekenland. 

Tot volgende week.