Dinsdag 20 oktober.

Zo, zeg...nou moet ik even gaan terugdenken vanaf gisterenochtend. Gisteren niks geschreven omdat we geen internet hadden. Laat ik maar beginnen met een paar foto's van de plek waar we van zondag op maandagnacht stonden.

De zon schijnt, we hebben het slechte weer voorlopig achter ons gelaten. Hoe mooi deze plek ook is, we moeten nodig de was doen. Wasmachines zoals je bij ons vaak ziet, en ook in de meeste landen van Europa, ik bedoel die grote bij tankstations, of supermarkten, nou die heb je hier niet, dus moeten je zoeken naar campings die er één hebben. We hebben er één gevonden, maar onduidelijk op P4N of die open is, dus appt Ron met de eigenaar. Nou de camping is open, we kunnen er gaan staan, maar het is een ravage na de storm en de stroom is ook uitgevallen. De eigenaar zegt dat dat in de loop van de middag wel weer in orde komt, dus wij naar de camping. Een grappige wat artistieke camping, wel een beetje tricky om door de chaos van omgevallen bomen, stukken weg die weggeslagen zijn op het campinkje te komen. We hebben ons goed en wel geïnstalleerd en de plaatselijke politie komt met zwaailichten aan....via google translate gecommuniceerd; of we maar subiet de camping wilden verlaten, veel te gevaarlijk. Heel vriendelijk hoor, zoals iedereen hier. We werden er gewoon lacherig van. De politie verwees ons naar een gemeentecamping zo'n 40 km verderop in Cide, dus dat maar gedaan. Alles deed het op deze camping, stroom, helemaal verlicht, water, douches....en er zou iemand van de gemeente moeten langskomen om het geld te innen, maar tot ons vertrek vanochtend niemand gezien. Geen wasmachines overigens..

Het is heerlijk zonnig vandaag. We koken buiten, lezen, doen een spelletje en Wally kan hier vrij rondlopen. Er staan een heleboel lege caravans op de camping, maar niemand aanwezig. Caravans zijn volgens mij sowieso favoriet bij de Turken. Je ziet ze ontzettend veel, in tegenstelling tot campers. Die zie je heel soms hier. 

We gaan weer oostelijker rijden. We volgen de D010 langs de kust...en die is zo ontzettend mooi. Het ene prachtige uitzicht na het andere. Helaas kan je bijna nergens stoppen voor foto's, dus moet ik het met de herinnering in mijn hoofd doen. De Zwarte zeekust hier is ongelooflijk mooi, doet echt niet onder voor de Italiaanse Ligurische kust, of de Cote d'Azur. Zelfs veel mooier en rustiger. Opvallend zijn de traditionele bewoners, soms zo traditioneel dat het lijkt alsof we door Kazachstan rijden. Pa voorop in een tractorachtig wagentje met een bak achterop, waar Moe dan in zit, tussen de aardappels en de houtblokken. We voelen ons hier heel ver weg van Europa, maar ik denk dat dit wel wat anders wordt straks in het zuiden van Turkije. Je ziet hier weinig vrouwen zonder hoofddoek, soms een enkeling of hele jonge meiden. Heel veel mannen zitten buiten voor café,s, maar net zoveel vrouwen in groepjes op een bankje of muurtje. 
In Inebolu, een wat grotere plaats gaan we boodschappen doen bij de Migros, ik zet gewoon met wat schaamte wat flessen wijn op de loopband. Gelul natuurlijk, ze verkopen het, ik doe het niet stiekem.
Na de boodschappen gaan we wat eten in een visrestaurant, we zijn de enige die er zitten. Verse vis, lekker en verder heel eenvoudig vergeleken bij wat we de afgelopen tijd hier gegeten hebben.

Als hysterische groentemiep kom ik hier helemaal aan mijn trekken. Tot nu toe overal lekker veel verse groente bij het eten in restaurants.
We rijden wat verder naar een overnachtingsplek in een soort park aan zee met picknicktafels. Dit park was zo steil naar beneden dat we het niet aandurfde, dus zijn we maar gaan lopen naar het park en mooie uitzichtpunt. Bij het park worden we aangesproken door een Turks uitziende jonge vrouw. Spreek je Engels vroegen we? Nee, maar wel Nederlands, zegt ze. Nou in deze uithoek zeg, ze bleek in Deventer geboren te zijn en weer geremigreerd naar Turkije. We lopen weer terug naar boven naar de camper en worden gevolgd door een schattig maar kreupel en mager jong hondje. Dan breekt mijn hart, echt! Doorgaans zien alle honden er hier prima uit en hebben het m.i zo slecht nog niet, maar dit droppie...

En weer kan je niks anders doen dan het beestje wat eten geven...

Okay, hier gaan we niet blijven staan, dus op zoek naar een andere plek. Yahyab üstün Balikcilik is het geworden , een klein vissersplaatsje en we staan lekker in de zon op de kade.

De lokale mensen zitten ook lekker op de kade te eten met z'n allen. We worden bekeken, maar vriendelijk bekeken.

Het ventje, doorgaans een lulletje rozenwater en allemansvriend.... maaar hier wordt  het eigenlijk steeds problematischer met al die katten. Hij explodeert zowat als hij er één ziet, en geloof me hier in Turkije zijn overal enorm veel katten. 

Slaapplek met de drone. Voor het eerst zien we iets verder op een camper met Frans kenteken. De eerste die we aan deze kant van Turkije tegen komen. Je voelt je best een beetje een pionier hier. Als je door kleine dorpjes rijdt dan ben je gewoon een bezienswaardigheid.

Woensdag 21 oktober.

Vanochtend wilde ik met Wally hier een lange stenen pier afwandelen, maar bleek de wandelpier in beslag genomen te zijn door groepjes dames hier uit het dorp. Zo leuk, al babbelend met elkaar liepen ze zo'n 5 x de pier op en neer. Ik wilde ze niet lastig vallen met Wallemans, maar dat ventje moet toch ook wandelen, dus aangelijnd de pier op met hem. De dames groeten me allemaal vriendelijk...en één dame vraagt in bijna onverstaanbaar Engels hoe Wally heet. Wally, zeg ik duidelijk, en de dames riepen allemaal....Wally, Wally, Wally.....tja en wat denkt Wally dan; 'ik ben leuk en dat vinden die dames ook'. Dus al zijn charmes in de strijd en willen kroelen natuurlijk, alleen dat was niet de bedoeling. Al gillend stoven de dames alle kanten op en binnen een mum van tijd was heel de pier leeg. Goed gedaan jochie...

We rijden weer zo'n 200 km oostelijk, op naar de wat grotere stad Sinop. Ook omdat we nog steeds naar een garage moeten voor dat lekkende dakluik. Garage 1, speciaal voor caravans en campers, bleek niet meer te bestaan, Garage 2 kon ons niet helpen, garage 3 ook niet, maar deze meneer wist wel een garage waar ze ons wel konden helpen. We moesten zijn auto maar volgen, harstikke vriendelijk natuurlijk. Wij achter hem aanrijden en bleek hij naar de garage 1 te rijden die dus niet meer bestond. Hij de oude eigenaar gebeld en die wilde ons evt wel helpen maar pas zaterdag. Geen zin in, dus was de man van de auto die wij volgden alweer op zoek naar een garage die ons wel kon helpen. Gevonden, morgen in de stad Samsun, toch weer zo'n 150 km verderop. Afspraak gemaakt voor morgen. De man van de auto, 100 x bedankt, zo ontzettend aardig van hem, zo zijn best gedaan, belangenloos.

We gaan nog even de stad Sinop bekijken. Opvallend modern, veel hippe winkels, ongesluierde vrouwen met tattoes en al. We lopen wat rond en zijn vooral op onze hoede voor Wally en zijn kattenhaat. Het lijkt wel mee te vallen met de katten hier. We vinden een terras bij het water in de haven en eten echt ontzettend lekker. Rode mul, gevulde mosselen, en een heerlijke salade. Ik kan niet anders zeggen dan dat we hier in Turkije nog geen misser hebben gehad in restaurants, zo heerlijk overal.

Bij het teruglopen naar de camper lopen we over een plein met allemaal volle terrassen...en laat nou juist daar Wally een kat zien en weer exploderen. We waren weer de attractie van het plein, maar ik word er ondertussen zo verdrietig van. Weet echt niet wat we er mee moeten. Hij doet het altijd zo goed juist bij stadsbezoeken overal, maar hier met die katten....
Okay, de stad uit met de bus ging ook niet fraai, we kwamen weer in onmogelijke straatjes terecht, op een gegeven moment moesten we stilstaan in een straatje dat zo steil omhoog liep, dat we er vanuit stilstand niet meer tegen op konden. Ik schreeuwen, Ron tegen mij schreeuwen dat ik niet zo moest schreeuwen. Voordeel van Turkije is dat iedereen ipv schelden en toeteren je juist gaan helpen en begeleiden om er uit te komen. 

We hebben het wel weer gehad voor vandaag en gaan een rustige slaapplek zoeken, en die vinden we zo'n 25 km van Sinop.

Mooie stille plek aan zee..

We maken nog een wandeling voordat de zon ondergaat..

Donderdag 22 oktober.

Wat een fijne doodstille plek weer vannacht. Ron leest elke ochtend het nieuws voor, en dan blijkt dat Rusland met drone-aanvallen op de Zwarte Zee bezig is, wat zitten we er weer aardig dichtbij net als toen in de Baltische Staten.

Vanochtend op tijd richting Samsun gereden waar ons dakluik gerepareerd gaat worden. Onderweg weer door de politie aangehouden, de 2de keer al in 2 dagen. Paspoort, rijbewijs laten zien en we mogen door. Erg veel politiecontrole op dit stuk van Sinop naar Samsun. In Samsun aangekomen, blijkt dat een behoorlijk grote en drukke stad te zijn. We vinden de garage annex caravandealer al gauw en hij begint direct met ons dakluik repareren. Is zo'n ontzettend vriendelijke man, komt ons tussendoor ook nog telkens koffie en thee brengen. We, althans Ron communiceert via Chatgpt met hem en dat gaat prima. 2 uur later is het hele luik voorzien van nieuwe silicone-kit, dus laat die regen maar komen...grapje hoor. Kosten 100 euro. Wij blij, hij blij.
We doen boodschappen en spoeden ons naar een camping in Samsun, want die wasbaal van ons wordt steeds groter en het tekort aan kleding nijpender. Een camping aan zee, maar waar het zo'n ongelooflijk herrie is, de snelweg en een trambaan lopen hier achter, maar het moet maar voor een nachtje.

Politie onderweg..

Knezmet, althans zo verstonden wij het boven op de camper. Blijkt later Cèner te heten. Hij heeft later ook een filmpje van onze bus en de reparatie op zijn instagram-account geplaatst.

Glaasje Turkse thee (cai) Ik drink nooit thee, maar ik doe mee aan de Turkse traditie. Het wordt je hier overal aangeboden en het is tenslotte ook dorstlessend.

Op de camping lopen wel 6 jonge hondjes rond. Zijn vrolijk, zien er gezond uit, maar zijn in het begin wat wantrouwend naar Waldolala. Al gauw weet Wall met zijn zwiepende staart het vertrouwen te winnen en zijn ze rustig.

Vrijdag 23 oktober.

We hebben tot bijna middernacht 3 wassen gedraaid en gedroogd, dus we kunnen er voorlopig weer even tegen. Slapen ging aardig ondanks de lawaaierige omgeving, alleen besloten de pups op de camping dat het 5.30 uur tijd was en begonnen ze met blaffen. We douchen, lozen water, nemen water in, zeggen de zee vaarwel en vertrekken richting binnenland. We willen naar een natuurpark 'Mundur Vadis", dat ligt ten zuiden van Trabzon. Elke keer schrikken we weer hoe groot de afstanden zijn hier. Heb ik me echt op verkeken. Als ik zie op de kaart wat een kleine stukjes we ons verplaatsten en dan het gevoel hebben alsof je al uren gereden heb. Okay, Parka Milli Mundur Vadis is de bedoeling, maar dat gaan we niet in 1 x redden, maar ook niet willen, dus stoppen we onderweg op een mooie plek, gaan buiten koken, laten Wally lekker los scharrelen en genieten van de rust en mooie omgeving.

Zaterdag 24 oktober.

Wat een stilte vannacht. Vanochtend kwam er een Turks echtpaar met balen en bakken met, ik denk peultjes van het één of ander, vlak bij ons staan. Waren druk in de weer met de peultjes van de ene bak naar de andere te verplaatsen. We snapten er niks van. De conversatie met de twee verliep moeizaam, geen mobiel, dus konden zij ons ook niet duidelijk maken wat ze nu precies aan het doen waren. Ze vertrokken weer en zwaaiden ons uit alsof we hun beste vrienden waren. Echt leuk. We gaan weer rijden naar een stuwmeer zo'n 60 km verderop. De wegen zijn slecht en de bus piept en kraakt van al dat geweld. We hadden al op google maps gezien dat er een forellenrestaurant aan het stuwmeer lag. Dus daar gaan we eerst heen.

Onderweg, wat ik al eerder schreef. Pa voorop en moeder in de bak achter..

Het forellenrestaurant. Is het niet prachtig, zo'n plek.

En vervolgens rijden we naar deze plek om te verblijven. Het is toch prachtig....nergens een probleem hier om te overnachten. Vaak alleen, maar nu in het weekend zijn er veel Turkse families aan het BBQen hier, dus Waldolala moet aan de lijn want die ruikt van verre die lekkere luchten.

We maken nog even een fikkie voordat het donker wordt en duiken daarna de camper in. Het wordt hier in de avond opvallend koud. de dieselkachel moet echt aan in de avond. Prachtplek, maar toch iets dat opvalt...een stukje naast ons staat een Turkse familie te BBQen, ze vertrekken zodra het donker wordt...en laten een grote hoeveelheid troep achter. Iedereen doet dat hier. Ik snap dat niet, waar je ook staat of loopt, overal ligt troep.

Zondag 25 oktober.

De klok in Nederland is een uur terug  gedraaid en dat maakt het verschil met de tijd hier in Turkije nu 2 uur. We gaan vandaag proberen wat kilometers te maken met de bus. Ik had al gezegd dat rijden hier zodra je van de grote weg af gaat, én een uitdaging is, én heel veel tijd in beslag neemt. We rijden zo'n 250 km oostelijk om aan de rand van het natuurpark Mundur Vadis te gaan staan, er in mag en kan niet. Onderweg zie je het steeds mooier worden, maar ook steeds minder westers. Totdat we in de stad Erzincan komen, daar weer volop warenhuizen, grote supers en jonge ongesluierde vrouwen. We doen daar boodschappen. Meldde ik voorheen nog dat bij de Carrefour en de Migros alcohol verkocht werd, blijkt dat de Carrefour opgekocht is door een Turks supermarktketen en gelijk de alcohol in de ban heeft gedaan. Nou heb je overal wel een Migros en ook bij de kleine 'Tekels' verkopen ze alcohol en sigaretten...niet dat we roken, maar ons onthouden van alcohol, daar doen we niet aan. Vanaf Erzincan duiken we een kleine weg in die ons naar een P4N plek moet bregen....en wat voor één.

Voor we vertrekken vanochtend eerst nog een wandeling met Wall langs het stuwmeer.

En de P4N plek waar we vanmiddag aankwamen en ook blijven. Tis toch ongekend mooi...we zeggen weer tegen elkaar; 'kan het nog mooier?'

We koken buiten en het is nog best warm, ondanks dat we hier op een hoogvlakte vertoeven. We zijn beiden al niet meer zo goed van gehoor, maar op deze hoogte slaan je oren ook nog eens dicht. Lekker rustig, voel ik Ron denken..

Het ventje kan hier lekker los want we staan tenslotte helemaal alleen.

De zon gaat onder en Ron gaat met zijn drone aan de slag.

Morgen gaan we eindelijk eens een flinke wandeling maken. We lopen veels te weinig. Ja, de wandelingen met Wally, maar de echte uitdagingen ontbreken tot nog toe deze reis. Komoot heb je werkelijk niks aan hier, dus even een proefabonnement op Wikiloc genomen, daar heb je hier meer aan. Wat navigatie in de bus betreft laat ook het door ons altijd gebruikte Waze het afweten hier, Google maps is onze redding. Ik ga stoppen, ma is moe...ja van reizen word je soms ook gewoon moe. De indrukken die je opdoet eisen bij mij in de middag al zijn tol.

Tot volgende week.