Maandag 1 juni.

Gisteren meldde Margriet onze schoonzus, dat ze vaak met Guus, dat is Ron zijn overleden broer, op deze camping heeft gestaan. We moesten beiden daarna heel de tijd aan hem denken, dit was inderdaad typisch zo'n camping waar Guus van hield, zo'n ouderwetse no nonsens camping. We zagen hem en Margriet gewoon voor ons met hun koepeltentje. Guus is al jaren terug overleden, maar wordt nog zo gemist en zo vaak halen we herinneringen aan hem op. Een bijzondere, eigenwijze, welbespraakte en humorvolle man was het.

We gaan al vroeg op pad de bossen in met Wally, het is veel minder warm, dus goed te doen....ware het niet dat we al snel een grote groep wilde zwijnen zagen weg stuiven. Wally was er timide van en ik ook. Met samengeknepen billen de wandeling vervolgd, maar leuk vond ik het niet. Tja....en dan zit ik vaak een beetje het natuurvrouwtje uit te hangen, maar ik schijt soms in mijn broek...van zwijnen, muizen, wolven, één keer een rat bij ons in de tuin gezien, en was dagen lang bang op onze toilet. Had ik ergens gelezen dat via het riool weleens in toiletpotten terecht kwamen...maar affijn, we zijn veilig weer op de camping aangekomen.

We gaan rijden richting de Belgische Ardennen en onderweg weet ik Ron te lokken naar een restaurant bij een trout/forellenvijver, die liet zich overhalen want dat blieft meneer graag. Eenmaal daar aan tafel bleken ze geen forel te hebben (raar), dus moesten we genoegen nemen met een wat middelmatige hap. We willen nog 2 nachten even een beetje niksen op een camping. Wildplekken zijn er weinig in België en op een parkeerplaats hebben we geen zin om te staan. Dus nu op een bijzonder leuke camping in Membre, aan de rivier de Semois. We hebben een lekkere plek aan de rivier.

Even tussendoor 2 foto's van Guus en de tent. Bijzonder hè....nog in het internetloze/mobiele tijdperk, waar we nog gewoon een boek lazen. Hier waren we een weekend met Guus, Margriet en Timo op camping de Buut, in de buurt van Nijmegen. Was ook nog in onze tentkampeerperiode. Was een heerlijk weekend, die eindigde in een genadeloze stortbui, dat we hebben moeten opruimen als 5 verzopen katten.

De kinderen van het echtpaar dat het restaurant runde waar we aten vanmiddag waren niet weg te slaan bij Wall.

Ons uitzicht op de camping.

Met lekkere zitjes aan de rivier.

Ik ben toch wel gezegend met de 2 knapste mannen van het westelijk halfrond.

Uitzicht van onze plek. Dit is één van de weinige campings in de Ardennen, zonder vaste plekken en van die lelijke stacaravans.

Dinsdag 2 juni.

Gisterenavond een film op HBO max zitten kijken waar we dan weer ondersteboven van zijn. "Boiling Point'. Een in één take gefilmde middag en avond in een wat beter restaurant in London. Erg goed, en ook hartverscheurend en ontzettende goede acteurs.
Okay, we doen nog even rustig aan deze ochtend en gaan om 11 uur een wandeling maken naar het dorp verderop, Bohan. Volgens Komoot een makkelijke wandeling. Wie bepaald die maatstaf op Komoot? Dit was echt niet makkelijk, steil omhoog lopende paden, zonder grip of wat dan ook. Soms gewoon op handen en voeten naar boven. Voor de zoveelste keer verbijt ik mezelf en neem me voor dit soort wandelingen nooit meer te doen. Wat is hier de lol van? Tja, misschien die paar minuten het gevoel van overwinning als je de top bereikt hebt...

De top bereikt en dan sta je voor de foto te wiebelen en met knikkende knieën van vermoeidheid op een gammel bankje.

Membre..

Na ook weer een flinke daling, waar je je vaak op verkijkt, want ook dat is zwaar, komen we aan in Bohan. Leuk plaatsje, diverse restaurants. We vallen bijna neer op een leuk terras.

Ik neem voor de zekerheid maar een biertje met weinig alcohol, we zijn tenslotte nog maar op de helft van onze wandeling en heb geen idee of het nog zwaar gaat worden.

Een oude spoorwegbrug over de Semois. In gebruik als tramspoor tot 1940 en vernietigd in het begin van de 2 wereldoorlog door het Franse leger, om de Duitsers tegen te houden. Daarna nooit meer opnieuw opgebouwd of in gebruik geweest.

Gelukkig loopt de wandeling op de terugweg door de oude spoorwegtunnel, zodat je niet weer die hele berg op en af moet. We zweten als twee otters, wat is het klam en benauwd, maar het einde van de wandeling is in zicht en we complimenteren elkaar dat we het toch maar weer mooi gedaan hebben.

En die lieve trouwe Wall, die is altijd zo goed op dit soort wandelingen...altijd bezorgd om mij als ik zo achterblijf. Komt hij echt even kijken of alles nog goed is met me.

Weer op de camping doen we even niks. Plan voor morgen is dat we naar Aarschot rijden, dat moet een leuk stadje zijn, proberen dan te slapen op een P4N plek bij het stadje en dan overmorgen naar huis.

Woensdag 3 juni.

Vanmorgen naar Aarschot gereden, zo'n 150 kilometer vanaf hier. Daar ligt een kleine camperplaats heel dicht bij het centrum en er is gelukkig nog een plekje voor ons. Je moet hier echt op tijd zijn, want de plek staat bijna altijd vol. Logisch wel want je loopt binnen een minuut zo het leuke centrum van Aarschot in, wat we dan ook gelijk doen na aankomst.

We nemen plaats op een terras. Ron geniet van een Sole meunière en ik van asperges op Vlaamse wijze. Heerlijk. We raken in gesprek met de echtgenote van een Vlaams stel dat naast ons zit. Gesprek begint over Wally, maar al gauw biggelen er tranen bij de vrouw. Haar echtgenoot heeft Alzheimer en al flink vergevorderd. Hij zit heel passief tegenover haar en, behalve Wally, lijkt de wereld niet tot hem door te dringen. Hij is pas 65 en heeft de ziekte al 4 jaar. Zij huilt, had zich zo'n andere soort ouder worden samen voor ogen gehad. Ik vind dit zo pijnlijk en verdrietig en besef me des te meer; Pluk de dag, pluk de dag..
We wandelen terug naar de camperplaats en worden direct aangesproken door onze Vlaamse buurman. Ook verdrietig, al 6 jaar weduwnaar, en nu alleen op pad, waar hij helemaal niks aan vindt. Hoopt dat hij niet erg oud gaat worden, want hij vindt er niks meer aan. Ik moest foto's komen kijken van zijn overleden vrouw en het huilen stond hem nader dan het lachen. En weer stik ik van het medelijden en denk; pluk de dag, pluk de dag. Dit soort verhalen zijn altijd een lesje voor me, ten eerste besef ik dan weer hoe goed ik/we het hebben, maar ook word ik er van bewust dat het zomaar over kan zijn.
Okay, morgen naar huis...daar laat ik de dingen van deze reis even bezinken en maak dan een eindverslag.

Donderdag 4 juni.

Even gewandeld met Wally.

Daarna even boodschappen gedaan bij de Delhaize, wat een fijne winkelketen is dat zeg. Ik moet dan oppassen dat ik niet overmoedig word, en de boodschappenkar tot aan de nok ga vullen.

Nu weer thuis en gelukkig niet zo geschrokken als de vorige keer toen we terug kwamen. Jan Peter heeft heerlijk onze tuin gemaaid van de week, en dat scheelt een hoop. Alles wat in potten stond is dood, maar daar ontkom je niet aan als je zo lang weg bent. Dus weer werk aan de winkel voorlopig. Leuk om weer thuis te zijn. De wassen draaien al, de camper is zo goed als leeg gehaald. Morgen nog even poetsen en dan kan hij naar de stalling. Die stalling houdt er in oktober ook mee op, dus zijn we naarstig op zoek naar iets anders.

Tja...en dan een soort eindverslag.
Ierland is prachtig, misschien vind ik Ierland qua landschap nog mooier dan Schotland. De mensen zijn er hartverwarmend vriendelijk. Ze zijn er gek op honden en hebben er bijna allemaal één. Je mag dan ook bijna overal vrij met ze wandelen. Mogen niet in pubs en restaurants, wel buiten op het terras. Sommige natuurgebieden hebben een hondenverbod, zelfs aangelijnd niet toegankelijk. Toch hebben we ons niet erg beperkt gevoeld met Wally. Wat ons wat tegenviel is de enorme hoeveelheid wat smakeloze nieuwbouwwoningen in Ierland en dat zijn er veel. Het lijkt alsof er geen echte oudbouw meer bestaat, vooral aan de westkust niet. Snap ook dat de Ieren blij zijn met een nieuw en geïsoleerd huis, want de wind en kou kan onbarmhartig zijn aan deze kant van Ierland.
Vrij staan met de camper gaat prima in Ierland, in principe mag je overal 24 uur staan. We hebben werkelijk op prachtige plekken gestaan. Wij kwamen wel tot de conclusie dat een maand in Ierland met de camper meer dan genoeg is, ondanks dat het zo mooi is. Het is die eeuwige wind die mij vooral opbrak en ook het gebrek aan variatie in stadjes, steden, dorpen. Ierland is overal 100% Ierland, en dat is prachtig, begrijp me niet verkeerd...maar soms wil je dan ineens wat anders. Ik denk dat 3 weken ook genoeg was geweest. We vonden het ook maar wat leuk om nog even door Wales en Engeland te toeren. Toch ineens een andere sfeer, andere geschiedenis, veel historische bouw en ook weer zulke heerlijke humorvolle bewoners.
Ook weer leuk om nog even in Frankrijk en Belgïe te zijn en dan merk je wel het contrast tussen Ierland/Engeland en het vaste land. Zo vriendelijk, grappig en gewoon om op te vreten zoals in de UK en Ierland, zijn ze op het vaste land niet. Dan heb ik het niet eens over Belgen en Fransen...maar onze eigen landgenoten lopen toch wel vaak met wat zure gezichten en doen soms gewoon hun uiterste best om je geen gedag te hoeven zeggen. We moesten gewoon afkicken. Maar okay, dat zal ook wel weer wennen.
We blijven weer even een tijdje thuis en we zijn er nog niet helemaal uit wat de komende herfst/wintertrip gaat worden. Turkije? Corsica en Sardinïe? Griekenland? Alles staat nog open.