Maandag 11 mei.

Ik was vroeg wakker deze morgen, miezerig buiten. Het voordeel van Ierland is dat het weer op één dag al heel veranderlijk kan zijn (behalve die wind dan), dus na regen zonneschijn en andersom ook.
We gaan een combinatie maken van een A.O plekje met een boswandeling van Komoot. Ook wel weer eens fijn een beschutte groene boswandeling.
Mooie wandeling, wel erg druk, maar w.s komt dat omdat het vlak bij de stad Ballina ligt.

Het Atlas Obscuraplekje lag langs de wandeling. Een in 1937 gestrand schip in de monding van de Killala Bay. In de avond is het verlicht zag ik op foto's.

We gaan weer rijden en op zoek naar een camping, die zijn overigens spaarzaam in deze regio. Eert even een lunchstop in het stadje Sligo. Weer een aardig stadje. We nemen voor de verandering eens geen vis, maar een lekker knapperig broodje met vlees

Op naar een camping nu, hoognodig. De poepdoos staat op overlopen, bed moet verschoond worden en er moet een was gedraaid worden. Mooie camping met zicht op zee....maar die wind, jemig wat word je daar kriegel van. Ik wil er niet over blijven zeuren, maar...

De bus strategisch neergezet, zodat we ook wat windvrij in de zon kunnen zitten na al onze noeste arbeid in en rondom de bus. Vanochtend brak mijn (peperdure) bril in twee stukken. Baal ik van, ik heb wel een reserve bij me , maar daar kan ik niet echt goed mee lezen.

Dinsdag 12 mei.

Ohhh, wat stond de boel en te camper te klapperen en schudden vannacht van de storm, en wat is het dan is het moeilijk om je warme bed uit te komen, maar de plicht roept. Waldolala heeft een ingebouwde wekker en als het tijd is dan is het tijd, vindt hij.
We rijden zo'n 11 kilometer verderop om een wandeling te gaan doen, bij de berg Ben Bulben. Dit noemen ze de Tafelberg (Kaapstad) van Ierland, qua vorm. 

Het eerste gedeelte gaat door een bos en in deze tijd van het jaar helemaal vol met Bluebells.

Deze wandeling was een onderdeel van de dichter, schrijver, mysticus W.B Yeats routes die hier zijn uitgezet. Yeats heeft hier lang gewoond en is hier ook begraven. Dit was èèn van de wandelingen die de dichter graag liep. Nou dat snap ik helemaal.
We doen boodschappen onderweg, eten een broodje in de bus en gaan een plekje zoeken in de buurt van Slieve League, dat zijn ontzettend hoge kliffen en die willen we morgen bezoeken. Het waait hard, het regent...maar we zitten heerlijk binnen met een grandioos uitzicht

Woensdag 13 mei.

Mijn hemel, wat een nacht. Het ging steeds harder stormen en regenen gisterenavond. Echt, het leek wel of de bus zich in ernstige turbulentie bevond zoals je in het vliegtuig weleens hebt. Ik had al een paar x voorzichtig aangegeven dat we hier misschien toch niet zo veilig stonden op een klip bij de zee. Geen gehoor bij Ron, ik stel me w.s weer aan. Ik kan je zeggen dat we vannacht in de echtelijke sponde een behoorlijk clash gehad hebben met elkaar. De bus schudden, kraken...echt doodeng.

Op een gegeven moment werd Ron w.s strontziek van mijn gejammer en vloog uit bed, draaide de bestuurdersstoel om en wilde gaan rijden. Onmogelijk met dit weer in het donker en ook nog een een best moeilijk berijdbare weg was het. Ik weer gillen; 'neeeee, dat doen we niet, we blijven hier'. Kortom het is een hele onrustige en angstige nacht voor me geweest en heb besloten me niet meer in te houden omdat ik niet voor een aanstelster gezien wil worden. Dus als ik de overnachtingsplek eng vind, dan vertrekken we. Hebben we in goed overleg vanochtend afgesproken.

We gaan de wind en regen weer trotseren in Slieve Legue. De hoogste klippen van Ierland en veel minder toeristisch dan de Cliffs of Moher. Je kan vanaf de laatste parkeerplaats daar met shuttle busjes naar de kliffen, maar daar voelden wij ons nog niet bejaard genoeg voor, dus wij gaan lopen.

Schapen onderweg, dus Wally mag onder geen beding los hier.

We wandelen weer terug en zien dit..

Soortgelijke dingen zie je meer aan de westkust van Ierland. Ook vaak wit beschilderde codes. Dit stamt uit de 2de wereldoorlog. Om de piloten van vliegtuigen uit Amerika en Canada te waarschuwen dat dit Ierland was en niet de Schotse Westkust, of Wales.
Okay, we vinden dat we na de stormachtige wilde nacht wel weer een lekkere lunch verdiend hebben. 

The Rusty Macherel, oergezellig pub met uiteraard verse makreel op de kaart,

We gaan een overnachtingsplek zoeken. Uit de wind, dat is een vereiste. We vinden een mooie bij een waterval An Magiaire geheten. Nog geen foto's kunnen maken, het is te druk met langsrijdende auto's, die allemaal even een stop willen maken. Nu ik even kijk is het stil, dus momentje mensen....

Ben ik weer. Heel even snel wat foto's kunnen nemen. Mooie plek weer en geen wind, dus komen we helemaal bij.

Donderdag 14 mei.

Als een bewusteloze geslapen. We gaan eerst nog een wandeling maken met the Wall bij de Caves of Maghera. Het ventje is jarig vandaag. 7 jaar alweer. Wat een heerlijke gozer is het, wat ben ik blij met ,m.

Een strand in de buurt met grotten die je in kan als het eb is.

Heel veel Wally vandaag op de foto want hij is tenslotte jarig...en sowieso de meest fotogenieke van ons drie.

We gaan een flink eind rijden, want we willen eigenlijk nog maar een paar dingen zien en dan Noord-Ierland in. We eindigen in Portnablagh aan de noordkust van Donegal.
Even weer iets wat me opvalt in Ierland. De huizen hier zijn doorgaans tamelijk nieuw, heel, heel soms zie je nog een oud rietgedekte cottage of een wat deftiger landhuis. Bij al die nieuwbouw hier staat vaak een oud vervallen cottage. Dat is hier gebruikelijk...je bouwt op je eigen grond een nieuwe woning en laat het oude er gewoon staan en vervallen. Weinig gevoel voor hun culturele erfgoed vind ik. Die nieuwbouw woningen zijn vaak erg smakeloos, op een enkeling na. Ook opvallend is dat de tuinen hier vaak heel, heel sober zijn, meestal alleen gras of steen. Nou herinner ik me dat ook van bijv het eiland Uist is Schotland waar alles ook zo sober ws, dus misschien is dat de enige optie hier, dat er niks groeit door altijd die eeuwige wind hier. Ik weet er overigens alles van, ook wij wonen op een plek met een winderige tuin. Alles gaat er dood, je bent echt beperkt in de keuze in planten en bomen.

Nog een typerende foto, van mij en een altijd onwillige hond die liever niet op de foto gaat

Dit is de kade met de wilde zee waar we nu staan. We staan wat hoger dan deze foto, dus zelfs Aagje is gerustgesteld.

Ik maak nog een wandeling met de jarige Wallemans over het hier naastgelegen strandje.

Wat een beachboy hè..

Vrijdag 15 mei.

Na nog even een rondje hondje op het strand rijden we nog naar 2 A.O plekken die we willen zien, om daarna de oversteek te maken naar Noord-Ierland/Ulster. We snijden een flink stuk af en volgen ondertussen ook de WaW niet meer. Tis mooi geweest nu. We hebben ontzettend genoten van Ierland, waanzinnig mooi, aardige mensen, op plekken gestaan om te zoenen...maar ik merk dat ik weer zijn heb in iets anders dan Ierland. Hou van verandering, dat vond ik zo geweldig in Spanje, daar heb je de keus in zoveel verschillende gebieden met allemaal hun eigen sfeer. Ierland is overal Ierland, en daar is natuurlijk helemaal niks mis mee, maar Aagje houdt van afwisseling. We willen hier nog naar de Giants Causeway in Noord Ierland, ook even kijken in Belfast, daarna naar Dublin en daar overvaren naar Wales.

Het eerste wat we nog gaan bekijken in Ierland zijn deze beelden. "Flight of the Earls"/ de vlucht van de graven. Eerbetoon aan een zeer roerige periode in Ierland. In 1605 vluchten deze graven uit angst voor de toenemende macht van de Engelsen en Schotten. Op zoek naar middelen en wapens op het vasteland van Europa om daarna terug te gaan en hun lerland te heroveren. Helaas wordt deze periode ook gezien als het einde van het Keltische tijdperk, dus wordt door de Ieren ook gezien als het verlies van hun inheemse soevereiniteit. Dank je wel Chat GTP, wat zou ik zijn zonder jullie.

Okay, plekje 2 is een moderne kerk, de St. Aengus Church.

Mooi van buiten, maar ook bijzonder binnen. Vanuit de kerk kijk je de punt in en dat moet een voorstelling zijn van de weg naar de hemel die je aflegt bij overlijden. Jammergenoeg waren er meer mensen in de kerk zodat ik me niet vrij voelde vrijuit te fotograferen.

We zetten de navigatie op Londonderry in Noord Ierland en voor we het weten rijden we Ulster in. Ik dacht echt aan zwaarbewaakte grensposten gezien de rellen en problemen in het verleden van Ierland met Noord-Ierland wat tot het Verenigd Koninkrijk behoort. Niks van dat, er is niet eens een grenspost...je rijdt er zo in. Wel gelijk een wat andere sfeer daar, drukker, meer industrie, veel Indiase restaurants en ( mag ik het zeggen...) een wat meer tokkie-achtige bevolking.
We gaan ergens wat eten in een pub en zijn beiden erg tevreden.

We rijden nog een stuk richting de Giants Causeway en moeten nodig naar een camping. Na 2 pogingen hadden ergens een plek.
Het is duidelijk heel druk hier, op de camperplaatsen, campings. Ik vrees het ergste voor morgen bij the Giant,s Causeway, dat is volgens mij toch wel één van grootste toeristische trekpleisters hier in Noord- Ierland.

Zaterdag 16 mei.

Prima  nacht, prima douche...dus geheel verfrist op pad. Ron wilde nog even naar een Bushmill distillery om een rondje te lopen, ik blijf in de bus. Daarna de wandeling gaan doen naar de  G.Causeway. Dit is een gebied aan de kust met bijzondere basaltblokken, gevormd na het passeren van miljoenen jaren. Een bijzonder gezicht....maar dat vinden velen met ons. Heel veel gebieden in Ierland zijn bekend geworden in Ierland door de HBO serie Game of the Thrones, en toeristen vanuit de hele wereld komen die lokaties bezoeken, dit is er één van. Druk, druk, druk. Heel veel Amerikanen en er was juist door hen geen doorkomen aan met Wally. Iedereen, echt iedereen wilde met hem kroelen. Vrouwen beginnen te kirren; 'OMG what a cuty. Ik vraag dan altijd of ze my husband bedoelen'. Wij zeggen altijd na zo'n dag; hij zou eigenlijk in bad moeten met zoveel verschillende mensen die hun handen aan hem afgeveegd hebben.
Maar okay, wij hebben de lange wandeling gedaan en die is pittig en dat zag je gelukkig ook aan het aantal mensen. Het werd steeds rustiger.

Zie bovenstaande 2 foto's. Ik als fanatieke Led Zeppelin fan van vroeger. De foto op de hoes van de LP Houses of the Holy is hier gemaakt. Ik was zelfs redaktie lid van de enige Nederlandse fanclub, die overigens geen lang leven beschoren was, maar toch...

Pa en moe maken een selfie, na 20 mislukkingen is dit de enige die voor publicatie geschikt is.

'Weet je, soms word ik zo moe van mezelf, en al helemaal met het schrijven van deze website. Het is eigenlijk zo'n egotripperij. Al die reisverslagen en dan die zinnen die beginnen met, Ik, Ik, Ik....
Het zou veel mooier zijn als je in de derde persoon kon schrijven, maar dat vind ik moeilijk, dus blijf ik maar dicht bij mezelf.....en dat is best een egotripje zo nu en dan.'

Okay, we gaan verder waar we gebleven waren.

Dit noemen ze het Theater.

We lopen terug naar de bus en zetten de navigatie op Belfast. Dat gaan we morgen bekijken, maar eerst op zoek naar een veilige overnachtingsplaats. Er wordt afgeraden om hier midden in de stad te slapen en al helemaal niet in het weekend. Er ligt zo'n 8 kilometer vanaf het centrum een omheinde en afgesloten camperplaats, eenmaal daar aangekomen blijkt hij vol te zitten. We zetten de bus maar op de gratis parkeerplaats er naast. Voelt ook wel veilig. Raar eigenlijk, we hebben overal in Ierland heerlijk gestaan, vaak moederziel alleen. Ons geen moment onveilig gevoeld. Hier bij de grote stad word je toch wel gewaarschuwd niet alleen te gaan staan en al helemaal niet in wijken met een slechte naam zoals hier in Belfast. Dat is even overschakelen, van het landelijke, vriendelijke Ierland naar hier.
We hebben gisteren de overtocht geboekt. Dinsdagochtend vroeg varen we van Dublin naar Holyhead in Wales.

Zondag 17 mei.

Prima nacht, niks geen onveilig gevoel.

Nog even een foto van gisterenavond. 

We rijden naar de stad Belfast en willen parkeren in de buurt van het centrum. Parking 1 werd afgeraden door een securitie meneer die daar rond liep, parking 2 was wat groter en meer open. Wat moet ik nu zeggen over Belfast, dat ik eigenlijk alleen maar ken van het roerige verleden met bomaanslagen, rellen, vechtende mensen. Het is een hele rauwe, ongepolijste, lelijke en toch mooie stad. Een beetje het Palermo van het noorden. Tuurlijk een nette binnenstad met alle grote warenhuisketens, maar net iets buiten dat centrum is het een kleurrijk geheel van afbraakpanden, muurschilderingen, graffity....heel bijzonder en geeft meer het karakter van de stad weer dan het centrum. Er loopt nog steeds een vredesmuur door de stad om geweldadigheden tegen te gaan tussen de Pro-Ieren en de Pro-Engelsen, dus het speelt nog steeds vandaag de dag.

Bronzen beeld van Rory Gallagher. Samen met mijn jeugdvriendin Jolanda/Jokko speelden wij altijd luchtgitaar op zijn nummers, toen we een jaar of 14/15 waren. 47 jaar oud is hij maar geworden, vermoedelijk door overmatig drankgebruik gestorven tijden een levertransplantatie. Wij waren dol op ,m.

Dit moet de mooiste pub van Belfast zijn, helaas gesloten toen wij er langs liepen.

Zie je, het is niet bepaald de stad die de schoonheidsprijs krijgt, maar ik hou hier van.

We eten wat in een pub, alwaar de mannen gezellig samen voetbal zitten te kijken...en Wally mag zowaar weer mee naar binnen, hartelijk welkom zelfs. Dan merk je dat je hier weer gewoon in Engeland bent.

We gaan weer rijden richting Dublin en zoeken onderweg een slaaplek. Nu in Annagassa, dat ligt weer in het Ierse gedeelte. Leuke plek in een haventje met nog 3 andere campers.

Tot volgende week mensen.