Jemig week 14 alweer. En alhoewel ik al meerdere keren gedreigd heb naar huis te willen, zijn we nog steeds op pad. We staan op zo’n lekkere plek in Soulac sur Mer en het wordt mooi weer vandaag, dus dan is de keuze om te blijven snel gemaakt.
We beginnen de dag met een flinke strandwandeling. Ron zag gisteren op Google Maps dat hier een stuk verder tidal-pools moeten liggen en dat is altijd leuk om te zien

Gisterenavond gemaakt.

Er liggen hier wat bunkers uit de 2de wereldoorlog, mooi beschilderd met graffiti.

Het strand is zo goed als leeg op de maandagochtend. Pas op het laatst komen we wat mensen met honden tegen.

De Tidal-pools hadden hier een andere functie dan die je vaak op andere plekken ziet. Deze zijn echt aangelegd ter bescherming van het land er achter, ook een functie in de 2de wereldoorlog, want er liggen dan ook oude rails langs. Een Tidal-pool is doorgaans een natuurlijke poel aan zee, soms ook aangelegd, die gevoed worden door het zeewater. Fijn om in te zwemmen bij een wilde zee, want in de poelen is het water warmer en rustig. We hebben ooit verschrikkelijk mooie gezien op Madeira en de Canarische Eilanden, ook nog in gezwommen.

We lopen terug en wandelen gedeeltelijk door het stadje Soulac sur Mer. Totaal uitgestorven...zal best leuk zijn in de zomer.

We lopen terug naar de camper. We hebben er al 8 kilometer opzitten en door het zand, dat is geen sinecure.

We hebben sinds gisteren hier Duitse buren en alhoewel ik altijd zeg dat ik geen hele grote camper wil, ben ik erg gecharmeerd van die van hun. Een Riepert is het, onbekend Duits merk voor ons. Vind ,m stijlvol, ziet er reuzegezellig uit van binnen en hij is mooi blauwgrijs. Ron zegt net; 'zullen we vragen of ze willen ruilen met die van ons'.

We koken een soort geïmproviseerde nasi met kip en kroepoek en lummelen verder wat in het luchtledige. De zon schijnt.

Morgen overvaren naar Royan, even een Decathlon zoeken...wat een heerlijke outdoorbroeken hebben ze daar, spotgoedkoop, zitten lekker....dus ik ga even een voorraadje aanschaffen. Ideale vakantiebroeken.

Ik wijk af....overvaren en dan naar Ile d'Orelon. Ook weer zin in.

Dinsdag 13 januari.

Het lijkt wel of de plaats Royan besmet is door pech voor ons. 2 jaar terug hier Ron zijn mobiel gestolen, waar we pas achter kwamen toen we al op de ferry zaten. Heel verhaal, geen zin om te herhalen, maar goede afloop uiteindelijk.

Veel klein leed vandaag en daar moet je maar tegen kunnen gedurende zo'n lange reis...en dat kunnen we, vooral beseffend dat er ook veel groot leed is in de wereld.
Affijn, ik vertel toch over ons kleine leed. Kwamen we aan bij de Ferry van Verdon sur Mer naar Royan, zien we 'm net voor onze neus vertrekken. Dat betekent dan dan je 2 uur en 45 minuten moet wachten tot de volgende gaat in de winter, of helemaal omrijden via Bordeaux. Ron voelt zich niet lekker, z'n darmen en ander ongemak en ik denk niet dat hij wil dat ik er hier smakelijk over ga vertellen...dus ik zwijg.

We besluiten te wachten op de volgende ferry en ik ga ondertussen wat wandelen met Waldolala.
Uiteindelijk komt de ferry, we rijden er als eerste op en achter ons diverse trucks met aanleggers....één van die trucks z'n aanlegger komt vast te zitten halverwege de oprit van de boot. Kon niet meer voor of achteruit.

UIteindelijk ongeveer anderhalf uur verder is het de truck gelukt de ferry verder op te rijden. Wij konden ook niet omdraaien en van de boot af, want de truck blokkeerde de in en uitgang.
Okay, we zijn aan de overkant....even wat eten want we vielen om van de honger. Leuk klein restaurant van een echtpaar dat alles zelf kookte en ook bediende. Daarna op naar de Decathlon want ik moest en zou broeken scoren. Was zo'n heel kleintje en mijn broeken en maten hadden ze niet. Dan rijden we verder naar Ile d'Oleron en ineens rijdt Ron zomaar van de weg af de berm in. In slaap gevallen achter het stuur!!! Doodeng en levensgevaarlijk. Ik gillen...en gelukkig reageerde hij snel. Ron heeft dat vaker achter het stuur...dan zit hij ineens te knikkenbollen. Ik zal het dan ook nooit in mijn hoofd halen om een tukkie te doen naast hem in de camper. Altijd blijven opletten, opzij kijken en opletten of z'n ogen al op sluimerstand staan. Okay, er is niks ernstigs gebeurd, maar ik vind het wel een eng idee dat dit dus zomaar kan gebeuren.

We staan nu in Chateau d'Oleron op een hele grote camperplaats....een klereherrie van jewelste hier want ze zijn aan maaien en de bomen aan het rooien. De douches zien er Spartaans uit, maar het moet maar. Ron doet een tukkie en ik ga met Wally wandelen.

Woensdag 14 januari.

Lekker geslapen, Spartaans gedoucht, keiharde loeihete straal....maar verkwikkend. We rijden naar een gedeelte van Chateau d'Oleron waar de oesterteelt plaats vindt. Nu eigenlijk meer een toeristische attractie, de meeste oesterhuisjes zijn nu restaurantjes of ateliers. Een enkeling houdt zich nog bezig met de oesterteelt. Ik hou altijd zo van dat oester en mosselsfeertje. Zal zijn omdat ik er gek op ben...alhoewel, als ik heel eerlijk ben dan slurp ik graag een oester weg, maar vaak meer om het ritueel dat ik zo gezellig vind, dan de smaak. Soms tref je weleens een partij oesters met wel een geweldige verfijnde smaak, maar meestal is het natuurlijk een hap snotterig zeewater. Ja een beetje blahblah is mij niet vreemd.

Ik zoek al heel lang wat leuke objecten voor in onze tuin, maar kan ze niet vinden. Hier zat dus een kunst-atelier met zulke geweldige dingen. Ik baal zo ontzettend dat het gesloten was.

Den ouden hippie probeert het peace-teken te maken maar ik hou mijn hand verkeerd om. Het wordt toch nooit wat...

De mannetjes...

I.p.v sleutelhangers en slotjes hangen hier oesterschelpen aan de bruggen.

We hadden ons stellig voorgenomen dat we vandaag oesters en moules/frites gingen eten en zaten ons daar ontzettend op te verheugen. Maar er was echt nergens wat open...dan merk je dat Ile d 'Oleron, maar een paar jaar terug ook Ile d'Rè, echte zomervakantie-eilanden zijn. We rijden weer terug naar het vaste land en gaan daar op goed geluk een restaurant in. Geen moules....pas in mei weer. We eten maar wat anders...

We rijden naar het schiereiland Fouras en komen zowaar een grote Decathlon tegen...dus weer even proberen wat broeken te scoren. Weer niet gelukt. We gaan hier in Fouras wel een slaapplek zoeken en vinden een leuke aan zee.

Terwijl Ron een powernapje( tukkie doen is zó ouderwets) doet, wandel ik met Wally wat in de omgeving.

Donderdag 15 januari.

We waren pas laat wakker vanochtend, dus eerst even koffie en Wally laten poepen en vertrokken richting La Rochelle. Onderweg even boodschappen gedaan in een Hyper U...en die was zo groot, om te verdwalen gewoon. Hyper werd ik er van. Ook druk bij de kassa's en dat gaat sowieso in Frankrijk veel langzamer dan thuis....zelfs nu ze er niet meer met cheques mogen betalen. Kortom, we waren er een tijd bezig.
Daarna lukt het niet om in La Rochelle een parkeerplek te vinden in de buurt van het centrum, overal hoogte en lengte verboden. Uiteindelijk gewoon in een straat lukte het wel.
La Rochelle is bijzonder leuk, een mooi oud centrum met hele grote stukken die alleen uit arcade-bogen bestaan. 

De oude overdekte markthal.

We hebben honger en het is te koud om buiten te eten, dus gaan we het proberen ergens binnen met Wally. Geen probleem van harte welkom, gelijk water en een knuffel. Wij zeggen wel eens uit een geintje tegen elkaar; 'wat een naar onvriendelijk volk toch die Fransen'. Snappen echt niet dat mensen dat vinden n.l.

En dan blijken ze er ook nog Moules/frites te hebben. Hele kleintjes, maar zo smaakvol.

Na het eten nog even wat geslenterd en weer naar de bus. We gaan een stuk naar het noorden rijden en zoeken een slaapplek zo'n 30 km van Nantes. Het is grauw regenachtig pisweer, jammer want we staan nu op een mooie plek. Even een rondje gedaan met Wally en nu met de kachel aan binnen. Kijken of ik Ron zo kan overhalen een potje Scrabble te doen. Tot nu toe niet gelukt...hij wil alleen maar Rummicubben. Raar want dat verlies hij meestal van mij.

Slaapplek....

We hebben het plan om of zaterdag, óf zondag weer thuis te komen. Hangt af van het weer....en ook van de boerenprotesten die weer volop aan de gang zijn in Frankrijk. Tot nog toe geen last van gehad..

Vrijdag 16 januari.

Als een blok geslapen. Fijne plek was het en niet ver van de snelweg. 
We gaan rijden richting Mont-Saint-Michel, met de bedoeling er ook even te gaan kijken. Een paar jaar terug waren we hier ook, maar busladingen toeristen toen, ondanks dat het winter was. Datzelfde dreigde nu ook. Geen zin in, maar wel een prachtige wandeling gemaakt langs het kanaal dat naar M.S.M leidt. De zon schijnt heerlijk en we genieten van de wandeling.

Ik hoop voor jullie (en ook voor mijzelf)  dat dit de laatste selfie is van deze reis..

We stoppen wat crackers in onze mond en gaan rijden richting Le Havre. Ik kijk bijna hysterisch vaak opzij naar Ron, mocht hij weer in slaap vallen. We eindigen net voor Pont de Normandie op een Aire de Campingcarplek. Niet mooi, lelijk zelfs, maar functioneel. Voor morgen weer even een plan maken. Zondag willen we thuis zijn.

Zaterdag 17 januari.

Weer als een blok geslapen van 23 uur tot 8.30 in de ochtend. Meestal slaap ik thuis de helft hier van. Rondje gedaan met Wallemans en we gaan kilometers vreten vandaag. Rond 12.30 kregen we honger en geheel tegen onze principes op zoek naar een Burger King. Geen zin in een gewoon restaurant want dan ben je zomaar weer 2 uur mee zoet. Burger King was erg druk, de naast gelegen Mac Donald niet, dus die maar genomen. Dat gaat allemaal elektronisch tegenwoordig en wat voel ik me dan een hulpeloze boomer. Snapte er niets van, en ging nadat we via de computer betaald hadden, bij de balie staan om op mijn eten te wachten, want ons nummer was al zichtbaar op het scherm. Bleek dat we een tafelnummer hadden moet kiezen na dat we betaald hadden, dan komen ze het brengen. Uiteindelijk na lang wachten kregen we koud eten wat normaalgesproken al niet te eten is, maar nu helemaal niet. Gauw vergeten en nooit meer doen dit.

Daarna nog een flink stuk doorgejakkerd tot aan een gratis camperplaats in het stadje Halle, iets ten zuiden van Brussel. Om even de benen te strekken en met Wally te wandelen duiken we het stadje in, en dat is me toch verrassend leuk.

We pakken een pintje en een glas wit op één van de gezellige verwarmde terrassen daar en hebben ondertussen weer honger. We zijn in België, dus op zoek naar een friterie.

We vinden een friterie...en hoewel dit eigenlijk traditie is op de laatste vakantiedag, doen we die vandaag maar. We moeten vanaf hier nog 200 km rijden, dus ik schat in dat we morgen tegen de middag thuis zijn.

De slaapplek, niet mooi, maar gunstig gelegen...je kunt er de poepdoos legen en water innemen. Gratis aangeboden door de gemeente, leuk toch...

Ja, dit zal de laatste foto zijn van deze reis. Morgen nog even een sluitstuk maken.

Zondag 18 januari.

En na een voorspoedige rit kwamen we rond 12 uur weer aan bij ons stulpje in de polder. De zon schijnt en dat is een leuke thuiskomst

Je wilt niet weten wat voor troep en spullen er uit onze bus kwamen. Ik heb mezelf flink toegesproken...werkelijk nog minder dan een kwart van al mijn kleding heb ik maar gedragen, 2 paar schoenen gedragen van de 6 paar die ik bij me had, 2 jassen al helemaal niet. Ladingen sjaals, handschoenen alsof we op wintersport gingen. Klinkklare onzin dus....niet meer doen.

Nou moet ik eigenlijk een afsluitend stuk schrijven van onze ervaring deze reis. Meestal moet dat eerst nog even bezinken en zit op de dag van thuiskomst je hoofd alweer vol met alles wat moet gebeuren de komende tijd, met de bus, met het huis, met de sociale contacten, die natuurlijk op een laag pitje stonden tijdens de reis.
Maar dat het ons buitengewoon goed bevallen is deze reis mag duidelijk zijn. Spanje is zo ongelooflijk mooi, qua steden, qua natuurparken, qua cultuur. Dan te bedenken dat we nog maar een fractie gezien hebben van het land. Volgens mij kan je jaren door Spanje reizen en dan zie je nog niet alles. Portugal heeft minder spectaculaire natuur, maar mooie dorpjes en steden.....en de Zuid westkust was wel echt prachtig. 
WE hebben goed weer gehad, niet elke dag zon...maar we mogen niet klagen als we van andere horen hoe slecht het op sommige plekken was in Spanje.

In week 10 en 11 kreeg ik het wat op mijn heupen en wilde naar huis, maar uiteindelijk ging dat gevoel ook weer weg en hebben we het zo'n 14 weken volgehouden, ook met elkaar. Tuurlijk schreeuwen we soms ineens tegen elkaar en kan je elkaar wel wurgen bij vlagen, maar we hebben ook wel geleerd dat lang kwaad blijven op elkaar niet werkt in een camper, dus zeggen we al gauw; 'zo en nu gaan we gauw weer even normaal doen'.
Wally was weer geweldig en die is best een beetje van slag hier thuis. Verliest ons geen moment uit het oog want stel dat we weer weg gaan met de bus . 

We hebben bij elkaar zo'n 9000 kilometer gereden en we hadden ons voorgenomen deze reis wat langer op één plek te blijven, dat is er niet van gekomen, hooguit 2 dagen op dezelfde plek. Het zal onze manier van reizen zijn en we voelen ons er prettig bij.

Ik kan het niet laten om tijdens de vakantie alweer plannetjes te maken voor de volgende reis. Ron is het alleen niet zo eens met mijn plan dit keer. Ik wil naar Ierland en Ron vindt dat teveel gedoe....het overvaren en vastleggen van de overtochten, dat beperkt je in de vrijheid, en dat is waar. Ik ga het allemaal op mijn gemak eens uitvogelen.