Maandag 29 december.

Gisteren eind van de middag wilden we nog even naar het strand met Wally om de zonsondergang te bekijken. Eenmaal op het strand kreeg the Wall de kolder in zijn kop zoals hij wel vaker heeft op het strand, rennen, rennen...en van het strand af, een vol terras op met zo'n houding van; ík ben waanzinnig leuk hè mensen', niet reageren op ons gefluit en geroep, nee....meneertje rende rechtstreeks door naar de keuken  van de zaak. Hoop gegil daar....ik , ondertussen ziedend van woede, kon hem daar eindelijk bij zijn nekvel grijpen. Ik schaamde me werkelijk kapot. Hij heeft dit soort streken wel vaker deze reis. Overtuigd dat de hele wereld hem geweldig vindt en schijt aan de frustraties van baas en vrouwtje. We moeten de teugels even een tijdje wat aantrekken met hem. Maar goed, hij voelt dan dondersgoed dat ik heel boos op hem ben, en is dan ineens weer het beste jongetje van de klas, luistert als een tierelier.

Maar okay, we gingen voor de zonsondergang...

Het wolfje in schaapskleren..

Dit was gisterenavond en nu over naar vandaag. Weinig te melden, de zon schijnt heerlijk, en we gaan een stuk wandelen.

Heb het al eerder geschreven, maar dit soort houten vlonderpaden zie je veel in Portugal. Makkelijker lopen dan klunen door het zand, dus we maken er dankbaar gebruik van.

En zoals overal hier aan de kust is het weer prachtig, dus even een selfie van Pa en Moe

En weer had Wally een 'schijtaandebaasdag' vandaag. Naar een heel eng stukje rots rennen, dat al bijna overspoeld werd door golven en dan niet komen als hij geroepen wordt. Je gunt het ventje zo zijn vrije loopjes, maar dan moet hij wel komen als het nodig is. We lopen weer terug naar de camperplaats en blijven nog een nachtje. Koken zelf en lezen wat in de zon. Morgen rijden we richting Peniche.

Dinsdag 30 december.

Vanochtend eerst nog even met Waldolala gewandeld en toen vertrokken van deze fijne plek. Op naar Peniche, eerst boodschappen gedaan voor de komende dagen. We zagen onderweg al dat het langzamerhand drukker en meer volgebouwd werd richting Peniche. Eenmaal daar hebben wij ons geinstalleerd op een omheinde camperplaats dichtbij het centrum. Het is er vol, maar ach, we gaan lopend de stad in. En die valt wat tegen. Peniche is groot en helemaal ommuurd, niet lelijk, maar ook niet bijster charmant of zo. Het weer is fantastisch, zo'n 18 graden en stralende zon. We strijken neer op een leuk terras en eten clams, mosselen, zeetong en octopus. Lopen weer terug naar de camperplaats, die ondertussen nog voller is...en hebben nog net een plekje om even in de zon te zitten. Niet veel meegemaakt, dus weinig te melden. Oh ja, gisteren een goede Nederlandse film op Netflix gezien..'Voor de meisjes', de moeite waard.

De camperplek.

Woensdag 31 december.

Nou en dan vonden vanmorgen na 25 km  toch een superplek om het Oud en Nieuw door te brengen aan Lagoa de Obidos, dat in verbinding staat met de zee. Gisterenavond zat ik nog een beetje te simpen dat ik mezelf een beetje alleen voelde, dat ik mijn vriendinnen, familie mis, dat ik eigenlijk veel meer dan Ron behoefte heb aan gesprekken, smalltalk mag ook. Dat is echt iets dat ik wel merk als we langer dan 10 weken op reis zijn. Ja, je kan toch bellen, appen, mailen of wat dan ook, maar dat is toch niet hetzelfde.
En nu staan we toevallig aan een drukbezocht wandelpad en écht iedereen die voorbij loopt maakt en praatje. Italianen, Vlamingen, Duitsers, Engelsen, Nederlanders...ik kon dus mijn lol op vandaag....helemaal suf geluld ben ik. Buiten gekookt en gegeten. Tegen 1700 u kwam er een Nederlandse fietser voorbij die ons waarschuwde hier niet te overnachten. Boete van 600 euro....Tja dan denkt Ron; 'schijt, zal wel los lopen', en ik heb dan al bijna de bus ingepakt en wil weg. Geen zin om heel de avond en nacht bang te zijn voor controle. Soms baal ik zo van mezelf, dat ik altijd het braafste meisje van de klas wil zijn.

We zijn dus vertrokken en staan nu aan hetzelfde meer, op de parking van een gesloten restaurant en dit moet het dan maar worden voor de avond en de nacht.

Had toch de ultieme plek geweest om van oud naar nieuwjaar te gaan.

We maken nog een mooie wandeling en tegen dat het donker wordt vertrekken we. Mooie zonnige dag geweest, dit is de laatste zonnige dag voorlopig naar het schijnt.

W.s gaan we het vanavond redden om wakker te blijven voor de Nederlandse jaarwisseling, omdat het hier een uur vroeger is, als we goede internet hebben kunnen we zelfs de Oudejaarsconference kijken

Vanaf hier wensen we iedereen een heel mooi en vooral gezond 2026.

Nog een dronefilmpje van de plek waar we overdag stonden. Doet me hier zo aan de Baltische Staten denken.

Dit is de uiteindelijke slaapplek geworden, ook niet verkeerd.

Donderdag 1 januari.

Ondanks dat het hier zo goed als vuurwerkloos was, toch een onrustige nacht. Niet zo ver van ons vandaan was een groot feest met bonkende muziek en dit duurde tot tegen de ochtend. Slecht geslapen dus.

We rijden vanaf hier naar de plaats aan zee, 'Nazaré', dat is o.a bekend door de ontzettend grote golfslag die hier tegen de rotsen bij de vuurtoren beukt. Ik geloof dat het de grootste en hoogste van Europa is. Het weer loopt niet over, regen en wind, dus we verwachten een flinke golfslag in Nazaré...Doen veel moeite voor een geschikte plek om de bus te parkeren en lopen naar de vuurtoren..

Onderweg dit prachtige beeld.

En dan komen we bij de plek waar hét moet gebeuren en dan dit.....niks, noppes, nada.

Nazaré vanaf de rotspunt gezien. We willen daar ook nog even kijken, maar zo moeilijk een parkeerplek te vinden dat we als snel de moed opgeven. Het is echt zo’n nieuwjaarsdag dat hele gezinnen er op uit trekken en het is druk.

We rijden nog naar een plaatsje verder op om daar evt te lunchen, maar alles vol...dan maar een stukje het binnenland in en een plek zoeken om zelf te koken. Dat vinden bij een soort lagune, die op de foto’s azuurblauw is, maar vandaag niet. Net zo grijs als het weer al heel de dag.

We koken wat restantjes uit de koelkast, wandelen rondom de Lagune met Wally en nestelen ons binnen bij de kachel.
Moet me toch wel even van het hart, dat ik steeds meer mijn familie en vrienden ga missen, ben tenslotte nog nooit zo lang van huis geweest. 12 weken al...ik ga niet de reis inkorten hoor, zo erg is het niet.

Gisteren zat ik ook nog te mijmeren over het gedrag van Wally, dat 'bananeninzijnorengedrag', dat had Sjors ook....dus conclusie; het ligt aan mij, niet streng en consequent genoeg geweest tijdens de opvoeding. Anderzijds kwam ik ook tot de conclusie, dat zowel Wally en ook Sjors hele vrolijke Fransjes waren, zonder angsten, altijd vrolijk, altijd overal zin in....dus conclusie, niet perfect opgevoed maar wel veel plezier in hun leven en daar gaat het om ( zeg ik om mezelf vrij te pleiten van schuld)

Wandeling langs de lagune gaat wederom over plankieren.

Vrijdag 2 januari.

Vannacht ontzettende storm, de bus stond te schudden. We zitten hier in heel groot duingebied van wel 100 kilometer lang.

We gaan rijden richting Aveiro, een stad zo'n 90 kilometer verderop. Parkeren daar de bus en gaan lopend het centrum in. Het regent, maar dat mag de pret niet drukken. Wally krijgt weer bovenmatig veel aandacht en hoewel er nooit iemand raadt wat voor ras het is, zitten de Portugezen er niet zo ver vanaf, die denken dat Wally a Portugese waterdog is ipv een Franse.

Aveiro is leuk en kleurrijk. Heeft de naam het Venetië van Portugal te zijn en maakt daar dankbaar gebruik van door gelijksoortige boten als in Venetië door de vele kanalen te laten varen, met hordes toeristen er in.

We hebben trek, maar het is nog geen lunchtijd, dus even een snackje. Soort kroket, gevuld met bacalhau en kaas. Lekker!!

We komen dit zaakje tegen. Ze verkopen er alleen zoetigheid en koffie...het glazuur springt al van mijn tanden als ik alleen al naar de inrichting kijk.

Die kleurige lintjes op de rechterfoto, wij vroegen ons af wat dit betekenden ( Horen vandaag van Jet dat die toeristen op de gondelboten allemaal zo’n lintje krijgen om op de bruggen te hangen. Niks symbolisch dus...

Aveiro is best een kunstzinnig stadje

Ondertussen wel lunchtijd en we doen ons te goed aan een schaal met zeevruchten.
We hebben Italianen naast ons zitten en er ontstond een warrig gesprek over honden, over Italië....we begrepen elkaar amper, maar we hadden wel lol.

We verlaten Aveiro en rijden richting Porto, daar gaan we niet heen, al uitgebreid geweest jaren terug. We zoeken een camping voor de broodnodige poetsbeurt en vinden er één. Voordat we het terrein oprijden sta ik al 15 minuten bij de receptie. Alles wordt grondig gecontroleerd, zelfs Wally zijn paspoort wordt onder de loep genomen en helemaal ingevoerd in de computer. Nog nooit meegemaakt. Ron en ik mochten niet samen door de gate, maar ik moest apart door een andere gate...wat een gedoe voor maar één nachtje.

Morgen hebben we met Jet en Ronald afgesproken. We gaan hun ontmoeten halverwege tussen Vila Real, waar zij wonen, en Porto, waar wij nu in de buurt zitten. Zin in!!

Zaterdag 3 januari.

Vanochtend raakte we aan de praat met onze Nederlandse buren op de camping en zoals altijd begint het gesprek over onze beider honden. Altijd een leuke aanleiding voor het begin van een gesprek. Bijzondere verhalen en een leuk gesprek....het bleef maar doorgaan het geratel. We moesten het uiteindelijk afkappen, want we hebben tenslotte een afspraak met Jet en Ronald in Amerante en we moeten Wally nog even moe maken, want die moet w.s de hele middag weer braaf onder de tafel liggen. Kreeg overigens vanochtend allemaal appjes van buren met de tuinen en huizen in de sneeuw. Best jammer dat we dit missen...je kan helaas niet alles hebben.

We zoeken een parkeerplek in Amerante en gaan een uur door de stad banjeren...en we vinden het toch een leuke stad. Alleen maar Portugezen, leuke sfeer, veel muziek....

!2.30 zijn we gaan lunchen met Jet en Ronald, en daar word ik blij van....gezellig tot de met, lekker gegeten en heerlijk elkaar weer te zien.

Na het eten doen we met z'n vieren nog een rondje stad, en drinken nog een afzakkertje bij een leuke Tasca, die zijn hier zo leuk, echt nog zo Portugees. Een hele fijne dag, voel me weer helemaal opgeladen

En nu staan we in het donker bij de Intermarché te wachten tot onze was droog is. Ik maak mijn website af, Ron doet ook z'n ding en zo moeten we in het donker een slaapplek vinden. Nog niet eerder meegemaakt dat we zo laat waren.

Tot volgende week.