Maandag 5 oktober.

Gisteren aan de Donau, en ik was in de veronderstelling dat we in de middle of nowhere stonden, dus toen er vannacht wat auto's met felle verlichting voorbij reden , lag ik stijf in mijn bed. Vanochtend met de ochtendwandeling met Waldolala bleek dat het hier wemelde van de camperbusjes, dus w.s waren dat de auto's die voorbij reden.

We gaan rijden richting Hongarije. Op de Slowaakse snelweg zien we een bord dat als je boven de 2800 kg weegt af moet slaan, en dat doen wij, brave burgers als we zijn. Een soort van fuik, want de camper moest gewogen worden...en je raadt het al. Te zwaar. Terwijl Ron met de politie naar een hokje gaat, zit ik al te bedenken wat we uit de camper kunnen gooien om op gewicht te komen. Wijn, grote hoeveelheden Bag in box dozen hebben we bij ons, zakken voer voor Wally...tja en verder niet veel bijzonders. Die camper van ons weegt al zo ongelooflijk zwaar van zichzelf. Ron komt terug uit het hok, kreeg een boete van 50 euro omdat we 160 kg te zwaar wegen en hij heeft betaald en we mogen door rijden. Poehh, daar ben ik blij mee..

In Hongarije aangekomen valt ons op hoe slecht het wegdek is hier, echt niet normaal, en dat gewoon op de doorgaande hoofdwegen. We doen boodschappen en gaan weer een AO plekje opzoeken. In Bokod aan een meer lig een soort "floating village", allemaal houten huisjes op palen in een meer dat de naam heeft niet te kunnen bevriezen. Geen wonder of magie...maar een grote elektriciteitscentrale aan de andere kant van het meer gebruikt het water als koelingssysteem. Tis heel leuk de huisjes te bekijken. Het kan alleen van een afstand jammer genoeg, bijna alle huisjes zijn particulier bezit.

s'Avonds met zonsondergang moet dit helemaal prachtig zijn, maar daar hebben wij geen zin in om op te wachten. We gaan een camping zoeken die open is en vinden er één in de buurt bij Boedapest. Niet de meest geweldige camping maar we kunnen er lekker douchen, en dachten ook nog een was te kunnen draaien, maar dat is niet zo. 

Dinsdag 6 oktober.

Nou, dat viel gisterenavond in het donker nog niet mee op deze camping om de douche te vinden. Werkelijk pikkiedonker, je zag geen voet voor ogen, maar al struikelend gevonden...en dan zo'n heerlijke stortdouche op je kop is heerlijk. We rijden Hongarije uit over de snelweg, komen bij de grens van beide landen, wordt even in de camper gekeken, groene kaart en paspoort laten zien en even gelachen naar Wally en we kunnen door.

We zijn in Servië!! De weg naar Belgrado is lang en saai en opmerkelijk stil. Vanuit Nederland tot aan Hongarije was het overal ontzettend druk op de snelweg met voornamelijk vrachtverkeer. Ron heeft echt menig keer flink op de rem moeten trappen als zo'n groot gevaarte zonder het op tijd aan te geven naar links reed om in te halen. Ik krijg er echt de kriebels van. Dus blij dat het het hier in Servië rustiger is. Eigenlijk dacht ik Servië zo snel mogelijk door te rijden, maar dan kan eigenlijk niet hè...dus ik kijken op P4N en zag ik toch hele mooie plekjes aan meertjes en riviertjes en zo. Misschien heb ik me wat bang laten maken door de negatieve verhalen over Servië, dat je maar beter op beveiligde camperplaatsen/camping kan gaan staan, dat het hier niet veilig is in de buurt van de snelweg. Het zal allemaal wel, toch wil ik wel iets van het land zien en dat zie je niet door in de buurt van de snelweg blijven. Voor vandaag zoeken we wel een riante goed voorziene camperplaats, want we moeten nodig een was doen. In de buurt van Novi Sad staan we nu, een hele luxe camperplaats met een vriendelijke Engels sprekende eigenaar. Vanavond eten we hier in het restaurant, zag al dat hij een leuk assortiment Servische wijnen verkocht. Het is warm mensen, warm en benauwd...en het wordt nog warmer. Straks gauw eens zoeken op P4N naar een lekker plekje aan het water voor morgen. 

Vanavond nog even wat gegeten in het restaurant hier op de camperplaats. Niet veel keus, maar de pizza's waren heerlijk.

De wijn die we erbij dronken was een Servische Cabernet Franc. Stevige jongen, maar niet gek gezien het alcoholpercentage van 16%. Ik weet nu al dat ik straks wartaal uit ga slaan na het nuttigen van twee glazen rood. Ik doe het beter op witte wijn, maar soms een glas of wat rood....heerlijk, maar veel gevaarlijker

De camperplaats Campuccino, ik kan niks anders zeggen dat het een superplek is, geheel niet het gene waar ik van hou, maar voor een keer is het helemaal prima.

Woensdag 7 oktober.

Vanochtend lekker gedoucht, de camper weer gevuld en geleegd, dus op naar een mooie P4N plek iets voorbij Nis. Het is saai onderweg, we rijden hiet grotendeels de A1 en dat is de oude beruchte "dodenweg" van vroeger, aleen nu wel veilig en vierbaans, toen tweebaans en het was echt een spookweg. Mijn vader heeft jaren in Bulgarije gewerkt en reed deze weg zo'n 4x per jaar naar huis en weer terug in een knaloranje Datsun. Mijn moeder, broer en ik zijn ook een x met de auto meegeweest. Ach, als jongeling vond ik het al prettig in een auto en al helemaal in een onbekende omgeving.

Maar okay, ik wijk weer af. Iets voorbij Belgrado kreeg die vermaledijde Fiat van ons weer eens een foutmelding op het dashboard. We proberen het nog te negeren, maar even nagevraagd via Gemini en die zegt dat het toch beter is langs een garage te gaan. Ondertussen stopt de airco en ook nog  mee. We bellen met de ANWB, maar dat duurt allemaal zo ontzettend lang dat we via Gemini allang weten wat we moeten doen en dat is langs een garage gaan. Dat doen we in Nis....en dat was een garage zoals je ze bij ons al lang niet meer ziet. Rondom een grote schroothoop, maar er werkt een jonge knul bij de garage die goed Engels spreekt. We worden direct geholpen, maar het euvel was moeilijk te vinden, uiteindelijk stonden er vier monteurs onder onze bus te kijken.

Affijn, na 2 uur was het probleem verholpen. Eén of ander band/riem onde de bus waren we verloren, w.s door het gehobbel en gebonk over slechte wegen onderweg. Het is weer vastgezet...en we kunnen weer verder. Blij en dankbaar dat we zo snel geholpen zijn. We rijden als een speer naar ons P4N plekje, maar daar lukt het ons niet om te komen, diep gaten vol met water op het toegangspad. Nou zijn we meestal niet zo moeilijk en rijden wel vaker dit soort paden in, maar toch ook wel weer geschrokken van die riem onder de bus die we zo maar verloren, zijn we nu plots een beetje voorzichtiger. Zelf maar een plek gezocht, niet zo mooi als de P4N plek, maar ook niet slecht. We eten van ons rantsoenvoorraad en zijn doodmoe.

Tja waar we nu precies zitten? Straks als ik zin heb maar eens even goed oriënteren en een plan maken voor morgen.

Vrijdag 9 oktober.

Zo daar ben ik weer, gisteren niet geschreven, geen internet waar we zaten....en als ik eerlijk ben zie ik er als een blok tegen op om nu een verslag te gaan maken en foto's bewerken voor 2 dagen. Het gaat soms echt op werk lijken, niet leuk. Ik hou het maar kort, althans dat probeer ik. 

Okay, dit is ons zelf verzonnen slaapplaats na dat we van de garage kwamen. Prima plek. We rijden in de ochtend richting Bulgaarse grens, maar willen eerst nog een flinke wandeling maken. Via komoot één gevonden. Prima wandeling voor de bilspieren, want het was heen voornamelijk stijgen, terug beviel mij beter.

Tis warm en het is benauwd. Nog net te doen..

Maar goed om te mee maken, dat Servië ook mooie plekken heeft. We doen Servië te kort, ik weet het.

Wel opvallend is de armoede die we zien.

Na de wandeling rijden we naar de Servische stad Pirot, buiten dat het wel mooi klinkt die naam, gaf ook Chatgtp aan dat het een leuke stad moest zijn. Wij hebben het niet kunnen ontdekken, terwijl er zeker een uur hebben rond gebanjerd. Grauwheid, lelijkheid, armoedig. Het blijkt wel weer hoe arm Servië is. We eten ergens wat, ook al niet bepaald gezellig. Norse bediening, voelde ons niet echt welkom. Eten was ook niet geweldig.

De enige 2 foto's die ik gemaakt heb in Pirot. Gauw weg wezen hier. Nou wil ik niet negatief doen over Servië, daarvan weet ik te weinig van het land. We gaan een slaapplek zoeken en vinden een mooie, niet ver van de Bulgaarse grens. Bij een klooster, aan een riviertje. Mooie plek.

Lekker voor Wall hier en net zo fijn voor ons. We hebben alleen geen internet, dus lezen. Ook weer heerlijk. Geweldig boek gelezen.

Prachtig geschreven en stemt tot na denken, wat ik dus de hele dag al doe...terugdenken aan het boek.

We slapen heerlijk aan het traag stromend riviertje en de bescherming van het mooie klooster.

In de ochtend doe ik de deur open en zie deze twee lieverds. Moeder en dochter, beiden ontzettend lief. Ik denk niet dat ze het hier slecht hebben, zagen er gezond uit. Wat kan je meer doen dat ze wat brokken van Wally geven. Wally ziet alleen het positieve in van deze twee. Spelen, spelen...eindelijk!

We gaan rijden naar Bulgarije. Worden gecontroleerd bij de grens, achterbak, in de camper...maar heel vriendelijk allemaal. Eindelijk wordt Wally's paspoort onder de loep genomen. Wij zagen vlakbij de grens 2 vol bepakte fietsers rijden. Staan we bij de douane tikt de man van de fietsers tegen ons raampje. Blijken het Nederlanders te zijn. Een paar maanden terug op de fiets vertrokken vanuit Nederland en  Turkije is hun doel. Dan val ik bijna om van bewondering.

Wij zijn niet voor het eerst in Bulgarije. Ron en ik hebben ooit lang geleden eens een wintersportvakantie gewonnen naar Rila in Bulgarije. Ron zijn eerste vakantie op de ski's, en ze hebben het hier nu nog over die Hollandse Eddy the Eagle. Die vloog namelijk met een turbo snelheid loodrecht naar beneden, zonder af te remmen, de hellingen af, heb ik het over Ron hè..
Ik ben in 1976 bijna 2 maanden in Burgas/ Bulgarije geweest, mijn vader heeft daar 3 jaar gewerkt en mijn moeder, broer en ik kwamen tijdens de schoolvakantie over. Bulgarije was nog communistisch toen en wat me altijd bijgebleven is, dat is het gratis openbaar vervoer, de gratis bioscoop, het mannen en het vrouwenstrand, de werkelijk ontzettend gastvrije Bulgaren. Bezaten als stadsbewoners bijna allemaal een Datsja, stukje land met een piepklein huisje , waar ze groente verbouwden, een varken hielden en rakia stookten. Dat was een mooi onderdeel van het communisme, die huisjes die ze van de staat kregen als stadsbewoner in het buitengebied. Mijn idee van communisme sloeg daar door naar het positieve, terwijl ik nu echt wel weet wat een verschrikkelijk regime dat geweest is. Dat merkte mijn moeder en ik ook toen we terug vlogen vanuit Sofia. Daar werden ons allerlei brieven en pakjes van Bulgaren in onze handen gedrukt, of we ze alsjeblieft mee wilden nemen en posten in Nederland. Erg triest natuurlijk. De pakketjes en brieven werden ons afgepakt toen wij door de douane moesten. We vlogen trouwens naar Schiphol in een oude Cessna, die rammelde aan alle kanten en moest ergens een tussenstop maken om te tanken....en nu stop ik, kan nog wel uren doorvertellen over Bulgarije.

Okay, over de grens gaan we van de snelweg af om boodschappen te doen en te tanken. Mijn hemel, wat een rommel, armoede, lelijkheid. We zijn er gewoon beduusd van. Ik dacht, we komen weer in de EU, dus zal het wel minder zijn, niks van dat. Wat besef je dan weer in wat een waanzinnig welvarend land wij leven. Ik zou zeggen tegen al die notoire mopperkonten over Nederland; ga eens wat verder weg kijken om te beseffen hoe goed wij het eigenlijk hebben.

We gaan een plek zoeken om te koken en verblijven. We hebben 2 forellen gescoord in de super en we hebben honger.

Met de drone, zo'n 40 km vanaf Sofia, richting Plovdiv. Prachtplek.

Zaterdag 10 oktober.

Slecht geslapen, vond het te warm. We doen rustig aan deze ochtend. We lezen wat en ik loop wat met Wally, maar geen succes. Het stikt hier van die ernstig stekende en prikkende bolletjes en binnen een mum van tijd zit Wall er vol mee. Ik zit zeker een half uur te plukken om ze er uit te krijgen. We maken een eenvoudige lunch , een hamburger en een salade, wassen af en vertrekken. Gisterenavond toch de route wat omgegooid en nu rijden we richting Burgas om via daar een stukje de Bulgaarse Zwarte Zee kustroute te doen , maar eerst moeten we nodig naar een camping. Dat valt niet mee, meeste is al dicht, maar we hebben er één gevonden. Duidelijk een camping nog in opbouw en de intenties zijn goed....maar nu vooral een vliegenbende en het krioelt hier van de poezen, dus Wally ook in stand hysterisch. Wel een ontzettende aardige eigenaar, laat ik ,m Petrov noemen. Bood Ron gelijk bij aankomst een ijskoud tapbiertje aan...ja kijk, daar maak je vrienden mee.

Aan de andere kant van de camping kan je een lekker stuk lopen, dat doe ik ook....maar het is drukkend warm. De herfstkleuren zijn mooi.

We hebben goede wifi hier, dus Ron kijkt vanavond naar Feijenoord- AZ en ik ga me heerlijk laven aan youtube-filmpjes van andere reizigers.

Zo ontzettend lief, komt net de eigenaresse van de camping met een kaasplankje, een flesje rode wijn en 2 glazen. Voor ons. 

Zondag 11 oktober.

Nou ja, nog even over deze camping. Hij was nog in aanbouw, dus douchen was gewoon bij de eigenaren in de douche, zo ook de afwas doen, maar wat een hartverwarmende lieve mensen. Ze kwamen zelfs nog vragen of ze voor ons moesten koken, mochten we honger hebben.
Vanochtend op weg naar Sozopel, een kustplaatsje aan de Zwarte Zee, dat ik ook bezocht heb 50 jaar terug....50 jaar terug!! Kan het soms bijna niet geloven, een halve eeuw geleden dus. We moesten deels door Burgas en mijn hoofd loopt vol met herinneringen. Mooie herinneringen aan die tijd, maar ook veel minder fijne....ik ben er gewoon een beetje stil van.
50 jaar terug kwam je door de heuvels aanrijden naar Sozopel en zag je in de verte een schiereilandje liggen. Dat is nu ook zo, maar wat is er ontzettend veel bijgebouwd, hotels e.s. Er is gewoon een hele nieuwe stad ontstaan rondom het oude Sozopel.
Toch genieten we er van. Het is heel rustig, zelfs op deze zondag met stralend mooi weer. Leuke bijna Italiaans aandoende sfeer. Leuke oude houten huizen....en boordevol met visrestaurants...nou en daar snakken we ondertussen naar

We doen ons te goed aan heerlijke mosselen en gegrilde zeebaars. Of we hier goed aan doen, vis en mosselen uit de Zwarte zee? Het blijkt één van de meest vervuilde zeeën te zijn ter wereld, hoe prachtig blauw het er ook uit ziet. Het moet maar....we snakken naar vis.

Na het eten banjeren we nog wat door het leuke oude gedeelte van Sozopel en daarna rijden we 15 km verder naar een lekker P4N plekje aan zee. We staan hier niet alleen, maar er is ruimte zat

Ik ga nog even het strand op met Wallemans, en als ik daarna voor de bus met Ron een crackertje zit te eten met zicht op zee, besef ik, of eigenlijk wij, ons ineens weer hoe ontzettend goed we het hebben. Zit je dan weer , met je verloofde, met je lieve hond aan de Zwarte Zee.

Het weer gaat wel minder worden de komende dagen. Morgen denken we Turkije in te rijden.