Vrijdag 25 september.

Vanochtend wel 3 x door het huis gelopen om te controleren of we alles wel bij ons hadden, of alles uit was wat uit moest. Check, check , en dan nog eens dubbelcheck. Okay, alles in orde en vertrekken maar. We hebben besloten om onze eerst stop voor de middag en nacht in Spijk te doen. Het belooft mooi weer te worden vandaag en we hebben geen haast. Tegen de tijd dat we bijna in Spijk zijn zegt de verloofde; 'we zijn de sneeuwkettingen vergeten". Okay, die hebben we weleens nodig gehad tijdens onze reizen...maar gaan we hiervoor terug? Nee, we hebben winterbanden en komen in een gebied waar het nodig zou zijn, dan kopen we ze gewoon. 

Weet je dat het gewoon onwerkelijk voelt dat we zo ver weg gaan, zo ver en ook zo onbekend. Een milde spanning maakt al dagen meester van mij, maar een soort aangename spanning. Op pad naar het grote onbekende...
Okay, Spijk dus als eerste stop. Zo rustig als het een paar weken terug hier was, is het nu niet. Alles staat vol met onze oosterburen en er is nog net een plek voor ons. De scheepvaart lag hier een paar weken terug door de lage waterstand bijna stil, momenteel gaan de boten af en aan. Hoe vol het ook staat hier, het blijft een mooie plek met al die boten die voorbij varen met dat rustgevende tjoektjoektjoektjoek geluid. Ron doet al een tukkie, ik zit alweer in de schaduw aan mijn site te prutsen, Wally is de buren aan het lastig vallen. Morgen duiken we Duitsland in. We willen nog wat zien van het industrieel erfgoed rondom Duisburg/ Dordtmund

Wandeling vanmiddag met de gekortwiekte Waldolala...ja ook hij is helemaal vakantieklaar. Zijn paspoort helemaal laten checken door de dierenarts gisteren. Wormpillen, en pipetten tegen zandvliegjes. Rabiesvaccinaties zijn in orde...je hebt meer werk aan je hond dan aan jezelf om 'm de grens over te krijgen als je landen passeert die (nog) niet tot de EU behoren.

Zaterdag 26 september.

Nou eindigde ik gister met Wally en begin er vandaag ook mee. Gisteren had hij al een x gebraakt. Iets verkeerd gegeten denk je dan. Om 2 uur in de nacht piepen en janken. Eèn van ons twee moet zich dan opwerpen om er even met hem uit te gaan. Okay, ik ben de Sjaak deze keer. Ventje is dus ook aan de dunne schijterij blijkt. Na een paar grote natte flatsen zijn we weer terug naar de camper gelopen en maar hopen dat het de rest van de nacht goed gaat...en dat was gelukkig zo. Hier op de camperplaats Spijk mogen 10 campers staan. Vanochtend telde ik er 18. Het zal mij niet verbazen als hier binnenkort een slagboom komt. Vorige x zagen we in de avond vaak bewoners uit de omgeving die even langs kwamen , de zon onder zagen gaan en weer weg gingen. Daar was dus nu geen plaats meer voor. Tja, zo maak je je niet geliefd met een camper.
Okay, rondje met Wally gedaan, cracker in de mik en op naar Hamm, daar is het Maximilianpark met leuke industrieel erfgoed dingen zoals ik op de plaatjes zag. Eenmaal daar bleek je er niet met een hond naar binnen te mogen, dan houdt het op. Was te warm om Wall in de bus te laten. Dan maar boodschappen doen en ergen lunchen. Zogezegd, zo gedaan.

Ik heb mijn haar 2 dagen terug zo kort laten knippen dat ik het niet meer op kan steken. Als ik mezelf in de spiegel of op de foto zie, dan denk ik; "wie is die vreemde mevrouw?".
We gaan op zoek naar een plek voor de nacht. Plek 1 vind ik niks, soms kan je niet uitleggen waarom. Plek 2 is prima. Gratis camperplaats met voorzieningen in Andröchte, met een bosachtig park naast de deur.

We doen een wandeling met Wally in het park. We zijn beiden bekaf, echt zo moe. Hoe dat komt? Mijn nieuwste camera doet ook niet wat ik wil, dus ik vind alle gemaakte foto's nog minder dan matig. Ik zal met mijn lompe gestel wel weer wat knopjes en schuifjes verplaatst hebben. We zetten nog even de stoelen en tafel buiten, borrelen wat en verder blijven we de rest van de dag in staat van ledigheid. Voor morgen nog geen vast plan, w.s gaan we kilometers maken.

Zondag 27 september.

Gisterenavond begonnen aan de HBO serie Half Man. Soms heb je series of films die je een heel naargeestig en ongemakkelijk gevoel geven, dit is er zo één. Nou ben ik juist wat series en films betreft niet echt een vrolijke Frans, maar dit is pijnlijk naargeestig. Ondertussen zitten we wel z0 in het verhaal en onder de indruk van de goede acteurs, dat we blijven kijken ondanks de knoop in je maag. Ik maak voordat we vertrekken, nog even een wandeling met Waldolala in het naastgelegen bos. Wall is in opperste staat van paraatheid, heeft hier gisteren een eekhoorn gespot en is op het hysterische af. We gaan rijden richting Erfurt, waar we morgen een Atlas Obscura dingetje willen bezoeken. Maar eerst vanmiddag willen een mooie plekje zoeken aan het water of iets anders moois. Dat vinden we in Friemar, aan een soort klein stuwmeer. Hier blijven we vanmiddag en vannacht, op wat vissers en hondenwandelaars heerlijk rustig hier.

We koken een warm maaltje buiten en doen daarna een wandeling rond het meertje. Ik wil niet klagen, maar ik doe het toch....het is me toch warm en benauwd. Zelfs Ron klaagt, dus mag ik het ook....