Maandag 26 oktober.

Gisteren waren we al een maand op pad, en ik heb nog steeds het gevoel dat we aan het begin van onze reis bezig zijn. Hoe anders was dat vroeger als we een campertje huurden en 2 of hooguit 3 weken op pad gingen. Heerlijk, wat geniet ik hier van.
We gaan een zelfverzonnen wandeling maken deze ochtend. We willen eigenlijk naar beneden, naar de rivier de Munzur, maar we zagen geen mogelijkheid om af te dalen. We volgen gewoon een karrespoor en verbazen ons over de weidsheid hier, je kijkt alle kanten op.

In de verte staat de Kolonel.

Prettige wandeling, niet al te zwaar, dus zonder gekrijs van mij.

We lopen terug naar de camper, plaatsen onze kont op een stoel en houden ons de rest van de dag ledig met lezen, koken en van het ongelooflijk mooie uitzicht genieten. Weinig te melden vandaag, toch was het een prachtdag. We douchen tegenwoordig in de camper, want het is moeilijk in deze omgeving een camping te vinden die open is...en we vragen ons af waarom we dit nooit eerder gedaan hebben. Prima douche.

We staan hier op zo'n prachtplek...je ziet het landschap rondom steeds veranderen van kleur. Morgen weer en route..

Woensdag 28 oktober.

Weer een dag overgeslagen met mijn website. Internet is waardeloos hier, geen verbinding...en nu vandaag wel een beetje, maar alles gaat zo traag dat de lust me vergaat omdat het allemaal ook zoveel tijd in beslag neemt. Foto's overzetten van mijn camera en telefoon, dan verkleinen en bewerken evt, daar ben al sowieso een uur mee bezig, soms nog langer. Ik doe het zelf hoor, dat weet ik, maar voorheen had het ook een soort therapeutische waarde die website, tegenwoordig zeg ik vaak tegen Ron; 'zo ik ga weer aan het werk", maar als ik eerlijk ben komt dat meestal door dat trage internet..
Genoeg geklaagd en over tot de orde van de dag. Gisterenochtend vertrokken van die geweldig mooie plek. We rijden van Ezincan naar Tunceli over de 885 en die is schitterend, door kloven, prachtig gewoon. Foto's maken is hier weer een probleem, te weinig stopplaatsen.

De herfsttinten laten zich hier ook zien..

We bereiken Tunceli, doen daar boodschappen, en tappen wat flappen, maar de stad zelf kan ons niet bekoren, dus rijden we het Milli Park Munduz Vadis in voor een overnachtingsplekje, maar eerst wat eten. We eten hier zo spotgoedkoop in restaurants, meestal zo'n 24 euro samen en dan zitten we propvol nadien.

We vinden een mooie plek, maar het gaat stortregenen, dus wil ik liever iets hogerop gaan staan. Gelukkig maar want toen ik vanochtend met Wally langs dit plekje liep stond het helemaal onder water.

Kijk, die hertjes en gemzen vind ik prima, maar die beren....oeff. Wally was ook zeer oplettend en wat gespannen hier, daaraan merken we altijd dat er 'rottigheid' in de buurt is. Of wolven, of wilde zwijnen, maar om het verhaal wat spannender te maken, denk ik dat hij nu de beren rook.

Heel de nacht flinke regen en dat bleef zo de bijna hele dag. We gaan langzaam wat naar het zuiden, willen morgen in Nemrut Dagi aankomen, wat dat is vertel ik later. Het is jammer van de regen, maar het is weer een mooie tocht. We passeren een goot stuwmeer en moeten met de ferry naar de overkant.

Onderweg eten we wat bij een Kavurka, daar roosteren ze alles, ook deze heerlijk forel. Afrekenen is 18 euro, met fooi. En weer , zoals overal, zo vriendelijk. Je zegt dat je uit Holland komt en direct vliegen de voetballersnamen om je oren. Wat dat betreft is voetbal een verbindend iets. Overal ter wereld weet men volgens mij wel wat Nederlandse voetballers op te rakelen.

Okay, we gaan een plekje zoeken. Heerlijk dat we tegenwoordig douchen in de camper, dus kunnen we veel langer vrij staan. Water tappen kan je hier overal langs de weg, toilet legen doen we in een rioolput.
We staan nu vlak achter een grote stuwdam richting Malatya.

Ron gooit nog even zijn drone in de strijd voor een plaatje van de stuwdam.

En daar staan wij. Bewust weer een veilige plek op gezocht, wat het schijnt te gaan spoken vannacht. Onweer en regen. We staan verhard en geen rivier in de buurt. Haha...nu bekijk ik deze foto en zie dat we wel bij een riviertje staan.

Uw correspondente vanuit het crisiscentrum heeft haar plicht weer gedaan en stopt er mee. Tot morgen.

Donderdag 29 oktober.

Gisterenavond en vannacht wel flink geregend en een beetje onweer, dus dat viel mee.

Op weg naar Nemrut Dagi... een berg met een bijzondere archeologische locatie en een Unesco Werelderfgoed plek. Vooral bekend door de enorme stenen hoofden en beelden die op de top staan. Deze stenen en beelden zijn een onderdeel van een eeuwenoud grafmonument, gebouwd door Koning Antiochus rondom de eerste eeuw voor Christus. Ik blijf me altijd verwonderen hoe ze in hemelsnaam die grote stenen boven hebben gekregen. Blijft een wonder.

Overal wordt aangeraden deze beelden te bezoeken bij zonsondergang  of zonsopkomst, maar dat gaat ons niet lukken. Mist, je kan soms geen hand voor ogen zien. De weg er naar toe was overigens ook prachtig.

Op een gegeven moment was de weg er naar toe afgezet en moest je een ticket kopen om verder te gaan. De meneer van de ticketverkoop wist niet zeker of wij het wel zouden redden met de bus naar boven, maar we konden het allicht proberen...nou dat ging dus echt niet. De bus ergens onderweg neergezet en verder gaan lopen. Ik zal de details besparen...maar dat was zwaar, ontzettend zwaar. Uiteindelijk op de top, was ik drijfnat van de vochtige mist en had zwabberbenen en een pokkehumeur. Maar dan zie je, ondanks de mist, hoe magisch mooi het hier is en dan ben je al je lichamelijk ongemak snel vergeten.

De dappere dodo's onderweg in de mist.

We gingen ons op een gegeven moment afvragen waar al die mensen vandaan kwamen. Bleek later dat er vanaf de andere kant gewoon een goed begaanbare weg naar boven was, dus we hadden het ook makkelijk kunnen hebben. Maar....ergens heel veel moeite voor moeten doen geeft toch een beter gevoel. Zeg ik ook maar om mijn kwaadheid wat te dimmen, alsof wij er meer van genoten dan de mensen die hun auto dichtbij geparkeerd hadden.
Maar het was mooi, heel mooi, ondanks de mist. We dalen de hele route weer af naar de bus. Hopen ergens wat te vinden om iets te eten, want de hele koelkast in bijna leeg. Dat lukt niet, tamelijk onbewoond hier. Uiteindelijk tegen 15 uur komen we in een stadje van formaat, doen we boodschappen en gaan we zoeken naar een P4N plekje voor de nacht en avond. Vinden we aan de rand van het stadje. Niet mooi, we zijn mooier gewend, maar we hebben geen zin meer om te rijden. 

Vrijdag 30 oktober.

We hebben dus overnacht op een parking aan de rand van de stad Malatya. Ondanks dan het hier lawaaiïger was dan waar we doorgaans staan, hebben we goed geslapen. We gaan rijden richting Cappadocië in Centraal Anatolië. Dat is natuurlijk dé plek die altijd op foto's ziet, dus zal het een stuk toeristischer zijn dan wat we de laatste weken hier gewend zijn. Toch wil ik er naar toe, het is tenslotte niet voor niets zo toeristisch.
We rijden rustig aan, de Atlas Obscura-app heeft geen plekken onderweg, maar om nou zomaar 350 km over de snelweg te gaan jakkeren? Google Maps geeft uitkomst...onderweg niet ver van de snelweg is een waterval. Die willen we wel even bezoeken. Nou weten we het niet helemaal zeker, maar toen we naar de waterval toe liepen, zagen we overal grote dikke waterslangen liggen. Worden we genept? Ik denk het haast wel...maar ach, het zag er leuk uit en voor die 40 Turkse Lira was het best wel waard.

Onderweg..

Ook onderweg...elke parking waar je stopt is het rotzooi.

Ach, alhoewel het hele park grotendeels in scene is gezet, zag het er leuk uit.

We rijden verder naar de wat grotere plaats Pinarbasi, eten daar wat...bijna niet te geloven; samen nog geen 11 euro kwijt voor een volledige maaltijd met brood, kip, stoofvlees, salade, rijst en nog wat dips voor op brood, gratis thee en koffie. Voor dit geld ga ik echt niet staan te prutsen in die mini-keuken van ons. We doen nog even boodschappen en rijden verder op zoek naar een P4N plekje voor de avond en nacht.

Dat hebben we geweten. De keus is heel beperkt in dit gebied, dus ik zag een plek landinwaarts zo'n 4 km van de snelweg. Een onverharde weg, vol met diepe moddersporen en spekglad. Ron zegt; 'als ik nu stop met rijden komen we hier niet meer weg', dus vol gas de weg door gereden. Meestal ben ik de paniekzaaier met dit soort toestanden, maar nu zag ik Ron ook wit wegtrekken...wat dan weer op mijn lachspieren werkt en ik de slappe lach krijg, dit weer tot irritatie van Ron. Okay, uiteindelijk konden we ergens stoppen om de draai te maken en weer terug te keren. Dus weer al de gladde modderpoelen door...en Ron maar rijden op zijn allerhardst om niet te hoeven stoppen. We hebben het overleefd en zeggen voor de zoveelste keer tegen elkaar dat we dit soort acties niet meer moeten doen.

Wel jammer want al de weg niet zo nat was geweest was dit een prachtige overnachtingsplek geweest.

We zoeken verder en vinden een bijzonder leuke plek bij een verlaten mijnschacht.

Mijn schoenen zien er niet uit en de bus lijkt alsof hij de Parijs-Dakar gereden heeft.

We staan bij deze mijnschacht met beneden een diepblauw klein meertje, waar het streng verboden is te zwemmen. Zal wel ontzettend diep zijn of ontzettend giftig. Wally wilde er in iedergeval niet uit drinken.

Gemaakt met de drone.

We zitten vroeg binnen, het is koud.

zaterdag 31 oktober.

Slecht geslapen. Vanochtend op tijd vertrokken richting Göreme/Cappadocië. Onderweg in Kayseri Ad Bleu getankt, boodschappen gedaan en ons verbaasd over de omvang van de stad. Groot en ongezellig. Ook ons afgevraagd waarom er overal groepjes tenten langs de snelweg staan. Vluchtelingen? Google geeft uitkomst. Nee, geen vluchteling maar seizoens arbeiders voor de landbouw. Google meldde direct ook dat Turkije van alle landen ter wereld de meeste vluchtelingen opvangt. 3 tot 4 miljoen. Nooit geweten. Veel Syriërs, mensen uit Irak, Iran...

Kayseri

We rijden verder naar Göreme. Willen op een camping staan i.v.m de was en ook om even de tijd te overbruggen.....want het is weekend en het is druk hier in het mooie, maar toeristische gebied. Overal kan je scooters, quads, paarden en andersoortige kleine voertuigen huren om het gebied in te gaan. We schrikken er een beetje van na al die stilte van de afgelopen weken. De camping is duur, maar verder prima. Als het goed is zien we morgenochtend vroeg vanaf de camping de ballonnen de lucht in gaan. Afgelopen week zijn hier geen ballonvaarten geweest door het slechte weer, maar de campingbaas denkt dat het morgenochtend wel gaat gebeuren. We zetten de wekker in ieder geval. We zien voor het eerst sinds weken weer andere campers.
Net even een wandeling gemaakt hier achter de camping, de quads rijden hier talrijk...best bijzonder in zo'n kwetsbaar bijzonder gebied, maar het levert veel geld op dus ook te begrijpen

De camping, wassen zijn al gedraaid, bus is schoongespoten, bed is verschoond. We zijn als een speer films en series aan het downloaden, razendsnelle internet hier, want we zijn al bijna door onze voorraad heen. Wally heeft alle campingkatten alweer de stuipen op het lijf geblaft.

Zondag 1 november.

Vanochtend voor de zekerheid de wekker op 6.45 gezet, maar ik was al voor die tijd wakker, Ron ook. Gauw m'n ochtendjas aan getrokken en naar buiten om dit wonderschone schouwspel te aanschouwen. Weetje, ik heb al zoveel foto's en filmpjes gezien van dit spektakel en dacht er een beetje immuun voor te zijn ondertussen. Nee hoor, tranen met tuiten van ontroering, dit moet je echt in het echt zien, het is grandioos.

Ronidondronie...

Hoe commercieel en hoe druk het er ook is. Het blijft echt prachtig. We zijn zelf niet meegegaan in zo'n bakkie. Hebben we op Ron zijn 60ste verjaardag al met de familie gedaan. Niet hier natuurlijk maar in de polder. Was ook zo adembenemend en ook wel grappig dat ik als enige van de 20 passagiers uit de rieten mand viel, niet uit de lucht natuurlijk, maar toen we landden en de mand kapseisde viel ik er achterover uit met mijn benen in de lucht. Hilariteit..

Nog meer foto's, kan het niet laten.

Uiteindelijk waren we helemaal verkleumd. Heel koud nog in de ochtend. Lekker warm douchen, wat wandelen met Wall.

We gaan ons te voet begeven tussen het massatoerisme in het stadje Göreme. Het valt nog mee , tamelijk rustig en als je diverse hoofstraten ontloopt nog mooie redelijk authentieke stukjes ook. We genieten er van, het is heerlijk weer, er zijn weinig katten dus Wall was ook te hanteren. Heel erg gericht op het massatoerisme, dus ook alcohol in veel restaurants. Nou we nemen het er van..

Prijs lag echt wel 5 x zo hoog dan dat we gewend waren de afgelopen weken.

Ik koop zowaar nog een sieraad voor mezelf en de eigenaar van de winkel spreekt perfect Nederlands. Blijkt 24 jaar in Rotterdam te hebben gewoond en ook daar gestudeerd.

Hele verhalen over de ring had de Rotterdamse Turk. De steen is topaas, gevonden in Iran, de ring is handgemaakt ook in Iran...of het waar is weet ik niet, maar ik wil het graag geloven.
We lopen weer terug naar de camping, en dat was een pittige tippel..

Lopend onderweg naar de camping zie je dat sommige van de rotsige steenformaties gewoon bewoond zijn.

Morgen is het maandag, en hopen we dat het hier wat rustiger is. Dan gaan we het Göreme-gebied te voet verkennen en het voordeel , maar ook het nadeel van dit gebied is, dat je overal mag rijden met een squad , 4x4 wagen en andere rariteitenvoertuigen, maar dus ook gewoon met de camper in dit gebied mag overnachten..

Tot volgende week..