Maandag 12 oktober.

Vanochtend komen onze dagritmes weer met elkaar in conflict. Ik, de actieve in de ochtend, en Ron de rustigaan-man in de morgen. Ik verbruik doorgaans al mijn energie in de ochtend en stort dan met het middaguur in. Ron doet graag rustig in de ochtend en wil dan graag in de middag ineens gekke dingen doen. Okay, we delen het leed, ik probeer me kalm te houden tot 10.30 en dan wil ik weg...on route, naar Turkije dus.

We rijden een mooie bosachtige route door Bulgarije naar de Turkse grens, we nemen de kleine grensovergang die het dichts bij de Zwarte Zee ligt, schijnt ook de minst drukke te zijn. Eerst moeten we onze documenten laten zien bij de Bulgaarse grens, daarna nog 3 x bij de Turkse grens. Waarom 3x is me volstrekt onduidelijk, maar okay....alles was in orde, ook werd de bus even gecontroleerd, maar heel oppervlakkig. En weer werd het hondenpaspoort niet eens ingekeken. We zijn bij elkaar zo'n 20 minuten bezig. Als ik weleens verhalen lees van de andere twee grensovergangen van Bulgarije naar Turkije, dat het daar soms uren duurt, dan is dit een lachertje..

We zijn In Turkije. De Turkse vlag heel groot bij binnenkomst, en gelijk een groot beeld in het goud van Atatürk, de grondlegger van de republiek Turkije.

Het is streng verboden te filmen of fotograferen bij de grens, dus heel even snel een plaatje geschoten.

We rijden zo'n 30 kilometer door en zoeken een P4N plek, onze allereerste in dit land...en wat voor één.

Als je veel reislustigen op Instagram volgt zie je vaak de meest romantische en spectaculaire plaatjes van stellen. Dus Aagje en Ronaldinus proberen ook zo'n shot te maken. Hoeveel gekibbel er voorafgaand aan deze foto was, zie je niet op dit plaatje. Sindsdien wantrouw ik al die romantische plaatjes op Instagram....

Dinsdag 13 oktober.

We gaan onroute, maar eerst nog een rondje met Wally door het prachtige gebiedje waar we nu staan.

Er zijn nog een paar dingen die we nodig moeten doen en dat is, tanken, Turkse Lira's pinnen, een tolvignet kopen, dat gaat hier niet online, die moet je dus kopen bij een PTT-vestiging....nou zijn die er zat hier. We rijden naar de wat grotere stad Kirklareli....en zitten ineens met die bus in het grotestadse gewoel. Even heel erg omschakelen, we zijn ineens beiden een beetje van de leg. De hectiek, de drukte, de ineens zo totaal andere sfeer.....je bent ineens in een Islamitisch land. Een tolvignet kopen lukt niet. De ene verkocht ze niet, de andere alleen maar voor gewone auto's en niet voor onze bus.
Zonder vignet maar verder dan. Je kan hier gelukkig achteraf nog betalen zonder boete. We moeten weer nodig naar een camping of camperplaats. Onderweg even ergens lunchen, en dat bevalt. Erg vriendelijk allemaal en je kiest gewoon uit de vitrine wat je hebben wilt. Krijg je ook nog een gratis dessert en een Turkse koffie.

We hadden ons al helemaal voorbereid dat alcohol doorgaans niet geschonken wordt in restaurants, maar hier wel. Daarna naar een kleine super waarvan de helft uit alcoholische flessen bestond. Ik gooide een mooi uitziende fles wijn in mijn mandje, toen we later gingen terug rekenen bleek het flesje 25 euro te kosten, dus beter opletten volgende keer.

Okay, de camping, ook bijzonder. Het eigenaarsechtpaar spreekt alleen maar Turks en we hebben elkaar uiteindelijk prima begrepen via de vertaal-app. Wat een uitvinding is dat toch.

Sobere camping, maar prima voor een nacht.

Morgen gaan we noordelijk langs Istanboel heen, dat is rustiger, en Istanboel zelf gaan we niet bezoeken, zijn we zo'n 15 jaar terug al eens geweest voor 4 dagen. Na Istanboel en de Bosporus komen we dan in het Aziatische gedeelte van Turkije

Dit gigantisch grote gevaarte staat hier naast ons op de camping. Dit noemen ze 'overlanders', dacht ik. Dit is echt de grootste die ik ooit gezien heb. In de laadbak zit een quad. De Duitse eigenaar komt een praatje maken en nodigt ons uit zijn gevaarte van binnen te bekijken. Jemig, de keuken en badkamer hier in is bijna net zo groot als bij ons thuis. Wat een ruimte. De man reist alleen en heeft de camper helemaal zelf ingebouwd. Ben ik nou jaloers? Nee, niet echt....wat beperk je jezelf met zo'n gevaarte. Op zoveel plekken kan je niet komen. Ieder z'n keus natuurlijk. 

Woensdag 14 oktober.

Stortregen vannacht, er zijn zelfs waarschuwingen voor Griekenland en Turkije wat noodweer betreft. We beloven ons zelf dat we alleen gaan overnachten op veilige plekken, dus niet aan rivieren en zeker niet op het strand.
Wall is niet lekker vanochtend. Wil niet eten en dat zegt heel veel bij hem. Vanochtend een zeiknatte wandeling met hem gemaakt.

Foto 1 vanochtend, foto 2 vanmiddag. Wat een treurwilgje hè...hij zal wel weer wat verkeerds gegeten hebben. Er ligt hier ontzettend veel rotzooi op straat, nog iets minder erg dan Zuid- Italië, maar toch teveel. 
We gaan rijden tot voorbij Istanboel en dat lukt zowaar zonder drukte. We besluiten te stoppen in de havenstad Sile en dat stadje bevalt ons, vooral de haven. Alleen maar vissersboten, visrestaurantjes en die typische visvangst en havensfeer die we zo leuk vinden.

Uiteraard gaan we vis eten hier in de haven. We eten fantastisch, maar schrikken van de prijs. Wellicht toch weer de wijn die het zo duur maakt?

Na het eten lopen we naar de bus en gaan zo'n 20 km verderop een plekje zoeken voor de rest van de dag en nacht. Wat ons opvalt onderweg is dat er zoveel huizen in aanbouw zijn, hele wijken zelfs soms, maar het lijkt als of de bouw stil ligt. Nou is dat wel vaker in de zuidelijke landen. Ook het 5x dagelijkse oproep tot gebed vanuit de moskeeën...wij dachten dat het straatbeeld en dagelijks leven dan even stil zou staan, maar dat is niet zo. Ik had overal knielende mannen op straat voorgesteld. Verder ook opvallend zijn de vele straathonden. Tot nu toe allemaal even lief of juist onverschillig naar ons....en goed doorvoed. Ik zal later eens een link plaatsten van een Nederlands stel dat in Turkije woont en zich in het straat/zwerfhonden probleem hier verdiept hebben.
We vinden een P4N plekje aan een hoger gelegen stuk bij een strand. Aardig plekje met zicht op zee. Waldolala lijkt weer wat op te knappen want die heeft zojuist een kat hoog de boom ingejaagd.

Donderdag 15 oktober.

Soms heb je weleens van die dagen..
Gisterenavond bleken we lekkage te hebben vanuit de Maxx-fan. Mijn deel van het bed en dekbed was al nat gedruppeld...ondertussen was het ook noodweer geworden, storm en regen. Ik had toch weer het gevoel dat we wat onveilig stonden zo dicht aan het strand, dat ondertussen geen strand meer was , maar een grote bruine kolkende zeewater-massa. Heel onrustig geslapen weer, tussen de handdoeken om nog enigszins een droog plekje te hebben. Vanochtend beiden al heel vroeg wakker. Wally lijkt ietsje op te knappen, heeft een beetje gegeten en gedronken, maar slaapt nog heel veel. De nieuwsberichten zijn afschuwelijk in onze omgeving, er wordt zelfs aangeraden niet de weg op te gaan, sowieso niet naar buiten. De filmbeelden van Istanbul en omgeving zijn verschrikkelijk.

Dus de Maxx-fan lekt en w.s heeft dat met de kitnaad te maken , dus via google op zoek naar een garage die dit even kunnen fixen voor ons. Helaas gaat dat niet lukken, dat kan alleen als de omgeving van de kitnaden kurkdroog zijn. Garage 1 zei dat, garage 2 ook en garage 3 konden we niet eens vinden. Ondertussen zien we op de snelweg ook een verschrikkelijk ongeluk, waar wel 6 auto's bij betrokken waren. Ik kan me haast niet voorstellen dat hier geen doden bij gevallen zijn, heel naar om te zien.

We gaan op zoek naar een veilige plek om te gaan staan. Niet aan zee zou je zeggen, maar ook in de bergen gutst de regen over de wegen.

Hier gaan we in iedergeval niet staan.

We rijden nog wat verder, beiden bloedchagrijnig, maar we proberen de moed er in te houden door hard "kom Kees het is maar tijdelijk, het zal wel weer over gaan" te zingen. Het erge is dat we zo bezig zijn met de lekkage en het noodweer dat we amper oog hebben voor de omgeving...en als ik heel eerlijk ben kan dat me ook gestolen worden momenteel. Het is ook in het zuiden van Turkije noodweer, dus van koers wijzigen heeft geen zin, dus ons rest niets anders dan lijdzaam af te wachten op de weersverandering.
Ron heeft ondertussen de Maxx-fan met een stuk plastic afgeplakt en vastgezet met duct-tape, we staan redelijk veilig nu een stuk achter de woeste zee. Ik ga maar lezen nu, altijd een opkikker.

Vrijdag 16 oktober.

Tja....en dan halverwege de nacht klapt het stuk plastic wat rondom het dakluik geplakt zit naar beneden, dus een grote plons water op ons bed. Het begint gewoon op een komedie te lijken. We laten ons niet klein krijgen en gaan hard zingend weer op pad. Het weer is nog steeds somber en regenachtig, maar niet meer zo heftig als gisteren. We gaan zo'n 175 km landinwaarts rijden, we willen naar het stadje Safranbolu. De route is zodra je van de kust af rijdt prachtig  groen en bergachtig, kloven, woest stromende rivieren van al die regenval.

Onderweg een stuwmeer waar je het dorp wat er voor moest verdwijnen nog deels ziet.

We zijn in Safranbolu aangekomen, hebben honger en gaan ergen wat eten. In een soort Universiteitsrestaurant. Heel vriendelijke studenten helpen ons, maar het verbaast me hoogst dat ze amper Engels spreken. Google vertaal redt ons weer.

We eten echt verrukkelijk, en met een glaasje water zoals je ziet. Geen alcohol hier.

We gaan naar een camping die vlakbij het stadje ligt. We zijn de enigen....we zijn in heel deze omgeving sowieso geen campers tegen gekomen. Wel weer een bus vol met Aziaten net hier in het stadje.
Morgen gaan we het stadje bekijken, zag er veelbelovend uit wat we net in de gauwigheid zagen. Safranbolu is bekend als werelderfgoed Unescostadje om zijn bijzondere houten huizen, ook bekend, dat lees je dan ook in de naam, als gebied waar saffraan (het gele goud, duurste specerij ter wereld) verbouwd wordt. Ook is dit stadje een voormalige karavansarai, een historisch herbergencomplex langs de oude Zijderoute, waar reizigers, handelaren en dieren konden overnachten en uitrusten, om daarna hun weg te vervolgen.

Zaterdag 17 oktober.

Gisterenavond pikkiedonker en spekglad naar beneden om onder de douche te gaan. Uiteindelijk daar geen warm water , ja ietsje. Toch maar gedoucht en dan denk aan thuis, want daar brandt nog licht....soms overvalt me dat echt. Word ik oud en minder flexibel?
Maar ik heb beter geslapen dan de laatste dagen en daar knap je ook van op. Het is windstil en droog, dus lopen richting het historische gedeelte van Safranbolu...en dat is leuk, heel toeristisch maar wel heel leuk. Veel winkels met allerlei soorten Turks Fruit, dat word je ook overal aangeboden om te proeven. Als je al niet moddervet bent dan word je het hier zeker. Winkeliers zijn vriendelijk en niet opdringerig. Wie absoluut niet vriendelijk is vandaag is het heerschap Waldolala. Die blaft als een malle als hij een kat ziet, en soms zo explosief dat de mensen in de straatjes gewoon tegen de muur opspringen van schrik. We voelden ons echt lopen met onze schreeuwlelijk. Denk dat we dit niet meer moeten doen met hem. Katten zijn zo talrijk aanwezig hier en je loopt absoluut niet ontspannen zo. We eten ergens wat, staat zelfs op de deur dat honden hier welkom zijn, en lopen na het eten weer terug naar de camping.

Beeld van de safraanbloem, die gele draadjes, daar gaat het allemaal om.

Vrouw doet de was en andere vrouw viert vakantie, maar klaagt soms steen en been...

Terug op de camping staan we niet meer alleen. Een grote groep Duitse campers is gearriveerd, zijn van een georganiseerde groepsreis. Wij blijven ook nog een nachtje. Op het nieuws op Facebook wordt nu weer volop gewaarschuwd voor aardbevingen, maar moet ik dat Facebooknieuws serieus nemen? Zo lang de autoriteiten hier geen meldingen van gevaar geven, dan zal het wel meevallen, hoop ik.

Oproep tot gebed. Je hoort het hier overal wel, maar deze was zo dichtbij dat we er wat zo van schrokken, dat we ons verslikte in onze Turkse kofffie. Geluid aan!

Plekje op de camping voordat we vanochtend vertrokken.

Zondag 18 oktober.

Gisterenavond de Nederlandse serie "Eèn van ons" afgekeken. Dit is gebaseerd op de moord op Marianne Vaatstra in 1999. Het is grotendeels op waarheid gebaseerd en ook een klein deel fictie. Er is veel te doen geweest om deze serie. Waarom het allemaal weer oprakelen voor de familie? Is ook zo natuurlijk, alhoewel je dan van geen enkele waargebeurde gebeurtenis een film kan maken. Heel integer gedaan deze serie. Ik heb ademloos zitten kijken, en zo ontzettend goed geacteerd. Ik zeg..kijken! Op Netflix.
Okay, we vertrekken deze morgen weer in de regen, op naar de kust, op naar Amasra. Weer een mooie rit, maar weinig te zien ivm de regen. In Amasra geen droge parkeerplaats te vinden....en dan weten we het even niet meer. Vanaf het begin van dit weekverslag tot aan nu hebben we alleen maar regen gehad. Morgen belooft het beter te worden. Tijdens een klein glimpje zon laat ik Wally even rennen op het strand.

We lunchen in de bus en verbazen ons dat we zo vrolijk zijn...wellicht door de vooruitzichten van beter weer. Alle P4N plekjes waar we willen staan zijn ondergelopen met regenwater en overgelopen rivieren. We gaan een stuk oostelijk rijden, doen boodschappen bij een grote Migros. De Carrefour en Migros zijn hier 2 buitenlandse supermarktketens, waar dus wel alcohol verkocht mag worden. Is het niet erg? Wij zijn nog maar zo kort in Turkije, weten nog weinig van het land....maar wel waar je wijn en bier kan kopen. Veelzeggend hè..

We rijden nog wat verder oostelijk en zetten de bus neer op een verharde ondergrond aan het strand en hopen dat we hier morgen in de zon kunnen zitten en over het strand kunnen wandelen. Wally komt echt beweging tekort de afgelopen dagen.

Terwijl ik dit allemaal schrijf zie ik buiten zowaar blauwe lucht aankomen, dus mensen tot volgende week.