Maandag 2 november.

Vanochtend de camping verlaten en met de bus naar het startpunt om de wandeling door Love-Valley te doen. Zoals zo vaak konden we het beginpunt weer niet vinden...en dan moet je nagaan dat ik én de Komoot-app heb, én de Wikiloc-app en dan nog.... Wij weer terug en via het stadje een route genomen naar een andere wandeling, de Red Valley. Kwamen nog even in een penibele situatie terecht in Göreme, smal straatje, spiegel wat beschadigd, maar het is maar materiaal. Andere wandeling dus wel gedaan, en als ik geen 300 foto's geschoten heb....dus maak je borst maar nat. Hier een selectie.

Een bizar mooi landschap. Maarre...hier geniet je niet alleen van. Veel Amerikanen, Australiers, Vlamingen wandelen hier ook, maar wat me het meest verbaasd is de grote hoeveelheid quads die hier rijden, en 4x4 wagens, en crossmotoren en paardrijders. En dan is het 2 november, moet je je voorstellen in het hoogseizoen. Voordeel is wel dat je hier met de camper vrij mag staan en dat honden geen probleem zijn. Natuurbescherming doen ze hier niet aan...

Foto gemaakt door Ron met op de achtergrond de besneeuwde berg 'Hördul Dagi'.

We lopen terug naar de bus, eten wat in het stadje, doen boodschappen en gaan het gebied weer in op zoek naar een mooi plekje om te verblijven.

Er is hier vorige week een ernstig ongeluk gebeurd, Eèn van de rotstorens is ingestort, 2 doden, meerdere gewonden. In het deel waar dat gebeurd is willen we morgen gaan wandelen, misschien is het ondertussen afgesloten, we kijken wel.

2 foto's, één van ons uitzicht aan de ene kant en de avondfoto aan de andere kant. Het is hier tot zonsondergang één groot druk pretpark. Zie je bijvoorbeeld een groep toeristen op sjokkende verveelde paarden voorbij komen, met daarop al even verveelde toeristen die alleen maar selfies aan het maken zijn met hun telefoon. Idem dito met de quads, rijen van 30 stuks achter elkaar...erin verveelde toeristen met hun telefoon voor hun neus. Wat is het toch eigenlijk een wanstaltig iets dat massatoerisme. Doe er zelf aan mee hoor, dus kan ik wel elitair doen, maar ik/wij zijn geen haar beter.

Dinsdag 3 november.

Tja en dan zit je hier gisteren nog zo op te scheppen dat je hier overal vrij mag staan..
Vannacht 5 uur, hoorde ik veel getoeter, stemmen en niet veel later gebonk op onze bus. ; Of we direct wilden vertrekken, wat bleek; we stonden op het terrein waar elke ochtend de luchtballonnen opgeblazen werden en vertrokken. Dan word je heel abrupt uit je diepe slaap gehaald. Dus kleren aan voorstoelen omgedraaid en snel in het pikkie donker met beslagen ramen een veilige plek gezocht. Zoals altijd in dit soort hachelijke situaties moest ik lachen. Achteraf zijn we blij dat we juist door dit gedoe het spektakel van de opstijgende ballonnen van zo dichtbij hebben gezien. Het was fantastisch om te zien, echt zoiets dat je je leven niet meer vergeet. Toch vroegen wij ons af waarom er niet met een bord vermeld wordt dat hier de ballonnen vertrokken. Op andere plekken zagen wij n.l wel die borden.

Onder de gele ballon...nou daar stonden wij met de bus. 

Onze schaduwen..

En wat je hier vooral veel ziet, zijn vrouwen die in allerlei sexy poses plaatjes aan het schieten zijn voor....Instagram?

We verlaten dit gebied. Het is mooi geweest, en ondanks de drukte en de commerciële activiteiten, toch heel erg de moeite waard. We rijden richting de Ihlara-kloof, die in mijn reisgidsje wordt omschreven als de Grand Canyon van Turkije....nou zijn die vergelijkingen vaak gewoon bullshit. Ze noemen tegenwoordig elke stad of dorp dat 2 kanalen heeft...'Klein Venetië'. Maar we gaan toch, je weet het nooit. Vandaag verder even rust en de indrukken van de laatste dagen laten bezinken. Morgen gaan we de kloof in wandelen, maar nu even op een prachtig plekje aan het begin van de kloof. We koken buiten gaan zo nog even kijken in de grotwoningen van de rotsberg waar we bij staan.

Veel knotwilgen hier langs de rivier. Dacht dat dat een typisch Hollands iets was..

Wij vinden het raadselachtig, al die open ruimtes werden vroeger bewoond en zelfs een kerk zoals je hier ziet.. Hoe kwamen ze daar binnen? ChatGTP weet raad....het was juist de bedoeling dat er geen trappen e.d uitgehakt werden. Ze lieten een touw, of een trap met touwen uit hun huis hangen. Zodra er gevaar dreigde...gauw die touwen en trappen binnen halen, en je zat zo veilig als wat.

Mooie begraafplaats met zicht op de kloof.

Zo en nu ben ik leeg en moe. Tot morgen.

Woensdag 4 november.

Gisterenavond om 21 uur kon ik mijn ogen niet meer open houden, terwijl we toch naar een goede serie zaten te kijken. Toch naar bed en er aan toegegeven. We gaan op tijd aan de wandel en de kloof is ontzettend mooi en stil, we zijn geen andere wandelaars tegen gekomen. Wel zoals altijd verkeerd gelopen, ondanks dat het een kant en klare wandeling op Wikiloc was. Leren we het nou nooit...

Deze 2 Kangals, wat toch behoorlijk felle honden moeten zijn, scharrelen de heel nacht en avond bij onze bus...en hoewel ze enorm groot zijn, waren ze zo aanhalig en lief, ook tegen Wally. Doorgaans worden deze honden hier ingeschakeld om kuddes te verdedigen tegen wolven e.d. Gisterennavond en vanochtend maar weer voer van Wally gegeven.

Nou, ik denk dat de foto's voor zich spreken. Prachtige wandeling ondanks dat we hem niet gevolgd hebben zoals de bedoeling was.

We hebben honger en verlaten de kloof op zoek naar een restaurant. We rijden alvast richting Tüz Gölü, dat is een reusachtig groot zoutmeer in midden Turkije. Onderweg doen we nog een overnachting en eten weer ontzettend lekker in een heel gastvrij visrestaurant. "Balik restorant" heet dat hier, en wij komen er graag.

Eigenaar sprak goed Engels, heeft 2 broers in Rotterdam wonen. Ik zal het al eerder gezegd hebben, maar het eten is hier zo gezond, volop groentes en salades. Ron een forel, ik een zeebaars. En de mensen zo gastvrij, zonder opdringerig te zijn...dat is waar Ron zo bang voor was, dat je overal naar binnen gesleurd werd. Trauma's wat dat betreft opgelopen in Istanboel jaren terug, maar ook in Egypte.

We zoeken een p4n plek, maar die is onmogelijk te vinden en ook niet te bereiken, dus verzinnen we zelf een plek.

Weer achter een stuwdam. De zon schijnt lekker..
Geen internet hier, dus lezen...

Donderdag 5 november.

Vanochtend op weg naar het zoutmeer, toch weer zo'n 145 km. Onderweg doen we boodschappen bij de Migros en slaan een voorraadje wijn en whisky in, kunnen we er weer even tegen. Normaal bergen we die flessen gelijk op, maar omdat we toch voorlopig op de snelweg gaan tijden, leggen we ze nu op bed. Tja, dan ga je onverwachts toch door een gat in het wegdek...en dan breken er 4 flessen op bed. Alles zeiknat, dekbed, kussens en matras...en een lucht in de camper waar je dronken van wordt. Je snapt dat we,  ik hard op en Ron diep van binnen, hartgrondig gescholden hebben. Het is al zo'n chaos in de bus, doordat de plek waar we vannacht stonden zo modderig was, nu dit nog.....ik wil naar huis en onze volgende vakantie wordt 3 weken in een luxe -resort. 
Uiteindelijk valt het allemaal wel weer mee. We vinden een P4N plekje vlakbij het zoutmeer...leggen de boel te drogen buiten en hopen dat het niet  gaat regenen.

Ron neemt de functie van een droogrek op zich..

Het is koud hier, waait een flink koude wind. Gaat ook vriezen vannacht.

Op deze foto zie je twee figuren fietsen. Wij zaten net binnen toen we heel hard hallo hoorden roepen. Twee fietsers, waarvan een het mannelijke deel een Rotterdammer was en de vrouw een Francaise...en dat hier in de middle of nowhere. Gesprekstof genoeg natuurlijk. Wat een helden, al drie maanden aan het fietsen, slapen in een tentje en zijn onderweg naar Irak (hij) en zij onderweg naar Georgïe. Elkaar onderweg in Kroatië op de fiets tegen gekomen en reizen nu een tijdje samen en splitsen zich over een tijdje weer. En ik dan maar klagen over mijn natte dekbedje en modder in de camper...
Wij waren overigens de eerste camper die ze tegen kwamen in Turkije.

Vrijdag 6 november.

Ondanks dat nog niet alles goed gedroogd was hebben we lekker geslapen. 
De ochtend is fris hier, en het waait...maar toch gaan we wandelen naar het zoutmeer. En als ik heel eerlijk ben valt dat meer wat tegen. Als ik in de gidsen en op internet het zoutmeer zag, was wat wij tijdens onze wandeling zagen maar een treurige bedoening. Zal met het jaargetijde te maken hebben. Op de foto's die ik zag is het hele meer wit/roze en daar kan je gewoon overheen lopen. Nu niet, dus blijven we op het pad dat door het meer loopt.

Je ziet dat hier ook met auto's over het strand gereden wordt. Nergens verboden, dat is zo typerend Turkije...alles mag.

Al om al toch een wandeling gemaakt van 7 km. Wally wordt onderweg nieuwsgierig benaderd door de zwerfhonden, vinden hem vreemd...maar zij zijn eerder bang voor hem dan Wally voor hun. Zulke enorme joekels van honden zijn het, maar vriendelijk.

We gaan weer rijden, richting Konya, om vanuit daar naar de Zuidkust te gaan. Eten wat onderweg en gaan voorbij Konya een plekje zoeken voor de nacht.

We staan hier nog maar net, en er komt een auto aan en stopt. Wij dachten gelijk aan een waarschuwing dat we hier niet mogen staan. Nee hoor, de man was gewoon nieuwsgierig....waar we vandaan kwamen, hoe lang we hier bleven, wat voor hond Wally was? Wat is google vertaal toch een uitkomst.

Ik heb Wall z'n staart voor de helft kaal moeten knippen. Overal zitten hier van die nare stekelbolletjes. We zijn soms wel een uur bezig om ze te verwijderen. Doen ook pijn aan je eigen vingers, die open liggen tot bloedens toe. Staart was geen doen bij Wally, dan de schaar er maar in.

Ik heb ze geteld. We hebben 40 selfies gemaakt, allemaal stom...ook deze. Maar dan weer zo leuk stom, juist om die blik van Ron.

Zaterdag 7 november.

We gaan een stuk rijden vandaag. We willen naar Alanya aan de zuidkust. De route is weer ontzettend mooi. Eenmaal aan de zuidkust van Manavgat naar Alanya schrikken we eigenlijk wel. Een aaneenschakeling van grote resorts, outletmalls, winkels met nepmerkkleding. Tuurlijk weet ik dat de zuidkust van Turkije daar grotendeels uit bestaat, maar het is zo'n enorme overschakeling van de mooie stille en nog authentieke binnenlanden. Ook de temperatuur is een omschakeling. Vanochtend vertrokken met 1 graden  en hier is het 21 graden. Stranden vol met zonnende en zwemmende mensen. Alanya, tjee wat moet ik daar van zeggen; 'leuk om gezien te hebben, maar blij om weer weg te zijn'. Teveel niet leuke winkels, heel heel erg toeristisch, maar niet op een charmante manier. We vonden zelfs Benidorm leuker, dat zegt wat. We eten in een hip lounge-restaurant, betalen veel meer dan doorgaans hier, maar eten beduidend minder smakelijk. Wat een negativiteit hè..

Na het eten lopen we nog even naar de haven waar grote monsterlijke toeristenboten voor anker liggen. We zijn gewoon een beetje van de leg door al dit gedoe.

We lopen naar de bus en Ron is moe van het rijden door de bergen. We zijn sowieso een beetje uitgeblust....dus gaan we gewoon een camping zoeken voor 3 nachten. Er moeten nodig wassen gedraaid worden...en we willen even helemaal niks. We vinden een hele kleine camping aan zee, maar die is vol...de vriendelijk eigenaar zegt dat er morgen plek komt, dus mogen we voor vannacht in de achtertuin staan. Ik verheug me op morgen, lekker zwemmen, niksen, even vakantie in de vakantie vieren.

Zondag 8 november.

Ik wil niet zielig doen, maar ik baal zo. Sinds gisteren erge lage rugpijn met uitstraling naar m'n bil. Voelt hernia-achtig en ik ben als de dood dat dit doorzet en dan zijn de rapen gaar. Vooralsnog kan ik nog lopen, dus maar niet gelijk van het ergste uitgaan.Dus rustig aan de komende dagen voor mij.
We staan hier op de camping met 5 Duitse campers, die elkaar allemaal kennen, maar we hebben een lekker privé-hoekje, dus staan we hier prima.

Vanochtend al met Wall een stuk over het strand gelopen. Er zit of ligt nog niemand, dus kan hij niemand lastig vallen. Daarna lopend naar een kleine super, die weinig assortiment had, dus het wordt improviseren in de sterrenkeuken van Ron en Aagje de aankomende dagen. Vandaag nog een poging gedaan om ergens in een resto wat te eten, maar of Wally was niet welkom, of wij waren niet welkom omdat we geen hotelgasten waren. Nou, en daarbij werden we ook niet echt vriendelijk bejegend. Het is hier duidelijk anders dan in de rustige binnenlanden waar echt iedereen zo vriendelijk is. Ik krijg bijna heimwee. Hoop echt dat niet de hele kust zo is als hier...anders gaan we eerder dan verwacht richting Griekenland. We gaan weer terug naar de camping, draaien nog een wasje..

Mijn enthousiaste plannen voor vandaag; zwemmen in zee worden verplaatst naar morgen. Alhoewel de zon schijnt, is er een koude wind.
De Duitse vriendengroep die naast ons staan zitten al vanaf vanochtend te borrelen....en nu 15.30 worden ze steeds drukker, joliger...

Nou, ik ga deze week afsluiten. Tot volgende week.